Andrzej Misiorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Jan Misiorowski
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1930
Warszawa
Data śmierci 2 lutego 2016
Zawód, zajęcie architekt, konserwator zabytków
Odznaczenia
Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy
Grób Andrzeja Misiorowskiego na Cmentarzu wojskowym na Powązkach

Andrzej Jan Misiorowski (ur. 22 stycznia 1930 w Warszawie[1], zm. 2 lutego 2016[2]) – polski konserwator zabytków, doktor inżynier architekt[3], działacz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, w ramach organizacji młodzieżowej „Orlęta”, uczestnik powstania warszawskiego, kapitan WP w stanie spoczynku[2]. Współtwórca Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków oraz pierwszy prezes Oddziału Warszawskiego SKZ[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na warszawskiej Pradze jako syn urzędnika skarbowego Feliksa Misiorowskiego – działacza PPS. Od 1939 roku mieszkał wraz z rodzicami i bratem na warszawskim Żoliborzu. W okresie okupacji niemieckiej cała jego najbliższa rodzina działała w ramach konspiracji; jego ojciec był działaczem podziemnego PPS-WRN, zaś Andrzej Misiorowski był działaczem konspiracyjnej organizacji młodzieżowej „Orlęta”, uczęszczał również na tajne komplety. W czasie powstania warszawskiego był łącznikiem cywilnym w ramach Obwodu Żoliborz AK, jako łącznik służb starościńskich. Po powstaniu wyszedł z Warszawy wraz z ludnością cywilną. W czasie powstania zginął jego brat (żołnierz 237. plutonu kompanii Legii Akademickiej). Po wojnie powrócił wraz z rodzicami do Warszawy. Jego rodzice byli więźniami politycznymi w okresie stalinizmu[1].

Był pracownikiem Biura Odbudowy Stolicy w ramach którego był między innymi autorem projektu odbudowy staromiejskich kamienic oraz pracownikiem Przedsiębiorstwa Państwowego Pracowni Konserwacji Zabytków w ramach którego był z kolei autorem projektów odbudowy, rekonstrukcji, konserwacji i adaptacji obiektów zabytkowych w tym między innymi: kamienicy Fryderyka Jakobsona w Warszawie, zamku książąt mazowieckich w Czersku, synagogi w Chęcinach, komory celnej przy Placu Krasińskich w Warszawie, X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej oraz klasztoru kamedulskiego w Wigrach w powiecie suwalskim[3].

Pełnił funkcję eksperta ds. zabytków Komitetu UNESCO. Brał udział w pracach konserwatorskich również poza granicami Polski w tym między innymi w Estonii, Egipcie oraz Niemczech, był uczestnikiem międzynarodowych misji w sprawie ochrony zabytków w Egipcie, Libii oraz Wietnamie.

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Archiwum Historii Mówionej – Andrzej Misiorowski (pol.). ahm.1944.pl. [dostęp 2016-02-13].
  2. a b c d Andrzej Misiorowski (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2016-02-13].
  3. a b c Zmarł Dr Inż. Arch. Andrzej Misiorowski (1930-2016) (pol.). skz.pl. [dostęp 2016-02-13].