Andrzej Rafałowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Rafałowicz (Jędrzej Rafałowicz) (1736–1823) – kupiec, bankier, ławnik, rajca i prezydent Warszawy, członek Kompanii Manufaktur Uprzywilejowanej w 1769 roku[1].

Był zamożnym kupcem, który posiadał kilka nieruchomości w Warszawie.

Andrzej Rafałowicz brał udział w ruchu politycznym mieszczan. Od 21 marca 1793 do 17 kwietnia 1794 i ponownie od 20 listopada 1794 do 25 lipca 1796 był prezydentem Warszawy (za drugim razem współrządził razem z Józefem Michałem Łukasiewiczem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antoni Sozański, Imienne spisy osób duchownych, świeckich i wojskowych, które w pierwszych ośmiu latach panowania króla Stanisława Poniatowskiego od 1764-1772 r. w rządzie lub przy administracyi Rzeczypospolitéj udział brały [...]. Cz. 1, Tablice i rejestr, Kraków 1866, s. 11.

Źródło: Encyklopedia Warszawy z 1994