Andrzej Sieroszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Sieroszewski (ur. 16 kwietnia 1933 w Warszawie, zm. 25 lipca 2012 w Warszawie) – polski hungarysta, tłumacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Andrzeja Sieroszewskiego na Cmentarzu Powązkowskim

W 1957 ukończył studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego, tam doktoryzował się w 1966, habilitował w 1975, w 1991 mianowany profesorem nadzwyczajnym, w latach 1978-1981, 1983-1990 i 1997-2003 kierował Katedrą Filologii Węgierskiej (od 1998 Katedrą Hungarystyki), w latach 1990-1996 był dziekanem Wydziału Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego. Należał do Międzynarodowego Towarzystwa Hungarologicznego (członkiem jego zarządu od 1996), Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk (członkiem jego zarządu 1999-2003), Polskiego Pen Clubu (członkiem jego zarządu od 2007, wcześniej członkiem Komisji Rewizyjnej)

Był jednym z autorów wyboru Antologia poezji węgierskiej (wyd. 1975) i autorem wyboru Antologia współczesnego dramatu węgierskiego (wyd. 1982). Poza tłumaczeniami opublikował także Maurycy Beniowski w literackiej legendzie (1970), Węgierska i polska powieść historyczna w dobie romantyzmu (1976). Swojemu dziadkowi Wacławowi Sieroszewskiemu poświęcił biografię Wacława Sieroszewskiego żywot niespokojny (wyd. pośmiertnie 2015).

W 1996 otrzymał Medal Jánosa Lotza, w 2003 Medal Komisji Edukacji Narodowej, był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej.

Tłumaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]