Andrzej Stankiewicz (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Stankiewicz
Data i miejsce urodzenia 1974
Grójec
Zawód, zajęcie dziennikarz, publicysta
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

Andrzej Stankiewicz (ur. 1974 w Grójcu[1]) – polski dziennikarz, publicysta, zastępca redaktora naczelnego Onetu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wychowywał się we wsi Belsk Duży k. Grójca. Jego matka była pielęgniarką[2]. Ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego[3][4]. Dziennikarz „Rzeczpospolitej” (1997–2007, ponownie od marca 2013 do 2016), „Newsweek Polska” (2007–2012), „Wprost” (2012–2013)[5][6][7]. Jego opinie ukazują się także w „Super Expressie”[8]. Po odejściu z „Rzeczpospolitej” od września 2016 jest komentatorem serwisu Onet.pl[9], a od 2017 również „Tygodnika Powszechnego”[10][11].

Przed publicystyką zajmował się dziennikarstwem śledczym[12]. Jako publicysta poza Onetem i Tygodnikiem Powszechnym występuje w audycjach radiowych – „Komentatorzy” w Tok FM, w porannym paśmie Polskiego Radia 24, w porannych audycjach mazowieckiego kanału Polskiego Radia – RDC. Był również prowadzącym w programie „Polityka z Plusem” w Radio Plus[13]. W telewizji jest częstym gościem „Loży Prasowej” w TVN24. Stały komentator w programie Antysalon Ziemkiewicza w Telewizji Republika[14].

20 lipca 2020 został zastępcą redaktora naczelnego Onetu[15].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Ziobro. Historia prawdziwa (2007, współautor Piotr Śmiłowicz)
  • Donald Tusk. Droga do władzy (2008, współautor Piotr Śmiłowicz)
  • Biblia dziennikarstwa (2010, współautor)
  • Kukiz: Grajek, który został graczem (2015, współautor)

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Stankiewicz, Piotr Śmiłowicz, Donald Tusk. Droga do władzy., Axel Springer Polska, seria „Pod lupą Newsweek Polska", 2008, ISBN 978-83-7558-335-9.
  2. Komentując w TVN24 z dr Anną Materską – Sosnowską wystąpienie przedwyborcze prezydenta Dudy w Końskich, powoływał się kilkukrotnie na swój życiorys. TVN24 – „Dzień po dniu”, 6 lipca 2020
  3. Andrzej Stankiewicz. rp.pl. [dostęp 2015-12-04].
  4. Rozmowa dnia – 21 marca 2013. sdp.pl. [dostęp 2015-12-04].
  5. Andrzej Stankiewicz odchodzi z „Newsweeka”. press.pl, 2012-03-16. [dostęp 2015-12-04].
  6. Andrzej Stankiewicz, Piotr Śmiłowicz i Ryszard Petru - w tygodniku WPROST. media.pmpg.pl, 2012-03-15. [dostęp 2015-12-04].
  7. Małgorzata Wyszyńska: Andrzej Stankiewicz dziennikarzem Rzeczpospolitej. press.pl, 2013-03-06. [dostęp 2015-12-04].
  8. Andrzej Stankiewicz – publikacje na stronie „Super Expressu”. se.pl. [dostęp 2015-12-04].
  9. Andrzej Stankiewicz w zespole Onet Wiadomości. onet.pl, 2016-08-29. [dostęp 2016-09-11].
  10. Tygodnik Powszechny - Redakcja. [dostęp 2018-01-02].
  11. Artykuły Andrzeja Stankiewicza w Tygodniku Powszechnym. [dostęp 2018-01-02].
  12. Jakie dziennikarstwo śledcze. sdp.pl, 2012-05-30. [dostęp 2015-12-04].
  13. Polityka z Plusem - Program - Przeboje Z Nutą Nostalgii * radioplus.pl [dostęp 2017-06-14].
  14. Telewizja Republika: Temat: Salonik Polityczny (pol.). [dostęp 2016-12-25].
  15. Andrzej Stankiewicz zastępcą redaktora naczelnego Onetu, Paweł Ławiński pierwszym wicenaczelnym, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-07-20] (pol.).
  16. Gala 2011. Finał piątej edycji MediaTorów. mediatory.pl. [dostęp 2015-12-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]