Anna Ptaszycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anna Ptaszycka
Data i miejsce urodzenia 13 października 1911
Warszawa
Data i miejsce śmierci 24 października 1967
Kraków
Zawód, zajęcie architekt
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami

Anna Jadwiga Ptaszycka (z domu Nowacka) (ur. 13 października 1911 w Warszawie, zm. 24 października 1967 w Krakowie) – polska architekt.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od wczesnej młodości działała w harcerstwie. Studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, po ukończeniu nauki w 1936 poślubiła architekta Tadeusza Ptaszyckiego.

Podczas II wojny światowej prowadziła badania nad organizacją miejskich terenów zielonych, brała udział w walce konspiracyjnej w szeregach Związku Walki Zbrojnej, a następnie w Armii Krajowej. Po wybuchu powstania warszawskiego przyłączyła się do walk, osiągnęła stopień podporucznika i otrzymała Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami.

Od lutego 1945 zaangażowała się w prace Biura Odbudowy Stolicy, w listopadzie tego samego roku dołączyła do męża, który za namową gen. Mariana Spychalskiego przyjął propozycję pracy w ramach Wrocławskiej Dyrekcji Odbudowy. Poza pracą w Biurze Planu Wrocławia pracowała naukowo w Katedrze Urbanistyki Politechniki Wrocławskiej pod kierunkiem Tadeusza Wróbla. W 1950 obroniła na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej pracę doktorską na temat "Zieleni Wrocławia", kilka miesięcy później dołączyła do męża, który od roku mieszkał w Krakowie.

Od 1950 przez dwa lata była adiunktem na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Należała do grupy współorganizatorów Pracowni Planu Ogólnego, a następnie prowadziła ją do czerwca 1955. Miesiąc później została kierownikiem Miejskiej Pracowni Urbanistycznej Prezydium Rady Narodowej miasta Krakowa. Była członkiem Komisji Urbanistyki i Architektury Polskiej Akademii Nauk i Rady Narodowej miasta Krakowa.

W 1950 opublikowała monografię pt. Przestrzenie zielone w miastach (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 227 ss.). W 1956 ukazała się pierwsza urbanistyczno-architektoniczna monografia Wrocławia, w której dwa pierwsze rozdziały zostały napisane przez Annę Ptaszycką.

W 1958 poważnie zachorowała i zmuszona była ograniczyć pracę zawodową, mimo to uczestniczyła w pracach SARP, podczas jednego z zebrań Oddziału Krakowskiego zasłabła i nie odzyskawszy przytomności zmarła mając 56 lat. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim, kw. LXVIII, rząd 11, miejsce 10.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]