Antoine Perrenot de Granvelle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoine Perrenot de Granvelle
kardynał biskup
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1517
Ornans
Data i miejsce śmierci 21 września 1586
Madryt
arcybiskup Besançon
Okres sprawowania 1584–1586
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 21 maja 1542
Kreacja kardynalska 26 lutego 1561
Pius IV
Kościół tytularny S. Bartolomeo all'Isola
S. Prisca
S. Anastasia
S. Pietro in Vincoli
S. Maria in Trastevere
diecezja Sabina-Poggio Mirteto
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 maja 1542
Konsekrator Juan Pardo de Tavera

Antoine Perrenot de Granvelle (ur. 20 sierpnia 1517 w Ornans, zm. 21 września 1586 w Madrycie) – francuski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 sierpnia 1517 roku w Ornans, jako syn Nicolas Perrenot de Granvelle’a[1]. Studiował na uniwersytetach w Paryżu, Padwie i Lowanium, uzyskując doktoraty z filozofii i teologii[1]. W młodości został protonotariuszem apostolskim i kanonikiem w Besançon[1]. 29 listopada 1538 roku został biskupem w Arras, a 21 maja 1542 roku przyjął sakrę[2]. Rzadko przebywał w swojej diecezji, mieszkając w Brukseli i będąc zaangażowanym w karierę polityczną ojca[1]. Brał udział w sejmie Rzeszy w Wormacji i Ratyzbonie, a po zakończeniu I wojny szmalkaldzkiej, negocjował pokój pomiędzy Janem Fryderykiem a Filipem Wielkodusznym[1]. Po śmierci ojca w 1550 roku, został strażnikiem cesarskiej pieczęci i podsekretarzem stanu (nie otrzymując tytułu kanclerza)[1]. Kiedy Maurycy Wettyn najechał Innsbruck, Granvelle i Karol V musieli uciekać do Villach[1]. Po abdykacji cesarza w 1556 roku, biskup został ministrem na dworze Filipa II, członkiem hiszpańskiej Rady Stanu i doradcą Małgorzaty Parmeńskiej[1]. 26 lutego 1561 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny [[S. Bartolomeo all'Isola|San Bartolomeo all’Isola]][2]. W wyniku reorganizacji diecezji Niderlandów został pierwszym arcybiskupem Mechelen. W wyniku oporu wobec zmian, nie objął archidiecezji, a w 1564 roku wyjechał dp Besançon i nigdy nie powrócił do Niderlandów[1]. Rok później został wysłany do Rzymu, by dopilnować organizację Ligi Świętej, której skutkiem była bitwa pod Lepanto[1]. W latach 1570–1571 był kamerlingiem Kolegium Kardynałów i ambasadorem Hiszpanii w Państwie Kościelnym, a w okresie 1571–1575 – wicekrólem Neapolu[1]. 3 października 1578 roku został podniesiony do rangi kardynała biskupa i otrzymał diecezję suburbikarną Sabina[2]. W 1583 roku zrezygnował z zarządzania archidiecezją, a rok później został arcybiskupem Besançon[2]. Zmarł 21 września 1586 roku w Madrycie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Antoine Perrenot de Granvelle (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2019-02-15].
  2. a b c d e Antoine Perrenot de Granvelle (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2019-02-15].