Anton Brinski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anton Brinski
Антон Бринский
pułkownik
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1906
Andriejewka, obwód chmielnicki
Data i miejsce śmierci 14 czerwca 1981
Gorki (obecnie Niżny Nowogród)
Przebieg służby
Lata służby 1928-1954
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy

Anton Pietrowicz Brinski (ros. Антон Петрович Бринский, ur. 10 czerwca 1906 we wsi Andriejewka obecnie w rejonie czeremowieckim w obwodzie chmielnickim, zm. 14 czerwca 1981 w mieście Gorki) – radziecki wojskowy, pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. Skończył 9 klas, leśną szkołę techniczną i w 1927 radziecką szkołę partyjną w Kamieńcu Podolskim, od 1927 należał do WKP(b). Był sekretarzem rejonowego komitetu Komsomołu i przewodniczącym komitetu wykonawczego kamienieckiej rady rejonowej, od 1928 służył w Armii Czerwonej. W 1939 brał udział w agresji ZSRR na Polskę, od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako komisarz batalionu, który znalazł się w okrążeniu i podjął działalność partyzancką. Działał w obwodzie witebskim i mińskim, wykonał rajd na Ukrainę i nawiązał łączność z podziemiem komunistycznym w obwodzie wołyńskim i rówieńskim. Po zjednoczeniu z miejscowymi grupami partyzanckimi i działaczami podziemia, został zreorganizowany w brygadę partyzancką specjalnego przeznaczenia pod dowództwem Brinskiego, która przeprowadziła, według oficjalnych danych, ok. 5 tysięcy akcji przeciw Niemcom na terytorium okupowanej Białorusi, Ukrainy i Polski. Jako dowódca partyzancki miał stopień podpułkownika. Po wojnie, w 1945 ukończył kursy "Wystrieł", a w 1952 kursy dowódców dywizji, w 1954 został zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika. 7 października 1971 otrzymał honorowe obywatelstwo Łucka; 29 sierpnia 2018 pośmiertnie mu je odebrano. Jego imieniem nazwano ulicę i dziecięcy dom kultury w Niżnym Nowogrodzie, do 2011 jego imię nosiła również jedna z ulic w Łucku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]