Antoni Śliwiński (wojskowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Śliwiński
major broni pancernej major broni pancernej
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1897
Cebulowo k. Kamieńca Podolskiego
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji,
Miński Pułk Strzelców,
86 Pułk Piechoty,
10 Pułk Piechoty,
21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”,
1 Pułk Czołgów,
3 Batalion Czołgów i Samochodów Pancernych,
Doświadczalny Batalion Pancerno-Motorowy,
91 Dywizjon Pancerny
Stanowiska oficer do zleceń, adiutant pułku, oficer mobilizacyjny pułku, dowódca batalionu, dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Antoni Śliwiński (ur. 27 lipca 1897 w Cebulowie k. Kamieńca Podolskiego - zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major broni pancernej Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Andrzeja i Marii z Malinowskich. Absolwent gimnazjum filozoficznego w Mińsku Litewskim. W latach 1916 – 1917 w armii rosyjskiej, w pułku balonowym. Po ukończeniu szkoły wojskowej chorążych w listopadzie 1917 skierowany do I Korpusu Polskiego. Pełnił funkcję oficera do zleceń przy Naczelnym Polskim Komitecie Wojskowym. Od 1918 w Wojsku Polskim, w Mińskim Pułku Strzelców. Z tym pułkiem odbył całą kampanię wojny 1920 r. Awansował do stopnia podporucznika w 1919, i w 1920 do stopnia porucznika.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku, został adiutantem 86 pułku piechoty. Po ukończeniu przeszkolenia w Szkole Podchorążych w Warszawie (1923) przeniesiony do 10 pułku piechoty na dowódcę kompanii, a następnie do Oddziału Sztabowego MSWojsk. W 1927 awansował do stopnia kapitana, odbył kurs w Szkole Czołgowo-Samochodowej i skierowany został do 21 pułku piechoty na adiutanta. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty, został oficerem mobilizacyjnym pułku. Od 1930 dowódca batalionu w 1 pułku czołgów, a od 1931 dowódca kompanii szkolnej w 1 pułku pancernym. W 1934 przeniesiony do 3 batalionu czołgów i samochodów pancernych, a następnie do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych na stanowisko dowódcy Doświadczalnego Batalionu Pancerno-Motorowego.

W kampanii wrześniowej dowodził 91 dywizjonem pancernym w Nowogródzkiej Brygadzie Kawalerii. Wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Starobielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie. Figuruje na Liście Straceń, poz. 3238.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 293.
  2. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-05-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]