Antoni (Pelwecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni
Antin Pelwecki
arcybiskup stanisławowski i kołomyjski
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1897
Nahirianka
Data i miejsce śmierci 3 lutego 1957
Stanisławów
biskup iwanofrankowski
Okres sprawowania 1946–1957
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia stanisławowska
Śluby zakonne 23 lutego 1946
Prezbiterat 1925
Sakra biskupia 24 lutego 1946
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 24 lutego 1946
Miejscowość Kijów
Miejsce Sobór św. Włodzimierza
Konsekrator Jan (Sokołow)
Współkonsekratorzy Makary (Oksijuk), Nestor (Sidoruk), Warłaam (Borisewicz)

Antoni, imię świeckie Antin Andrijowycz Pelwecki (ur. 27 stycznia 1897 w Nahiriance, zm. 3 lutego 1957 w Stanisławowie) – ukraiński duchowny greckokatolicki, a następnie prawosławny, jeden z inicjatorów przyłączenia struktur Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie Zachodniej do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Pochodził z rodziny chłopskiej wyznania greckokatolickiego. W 1918 ukończył gimnazjum i wstąpił do nowicjatu klasztoru bazyliańskiego w Krechowie, który musiał jednak opuścić po pół roku z powodu złego stanu zdrowia. W latach 1921–1923 studiował teologię w Rzymie. Następnie ukończył greckokatolickie seminarium duchowne w Stanisławowie. W 1925 przyjął święcenia kapłańskie jako celibatariusz. Był kolejno kapłanem i katechetą w Nadwórnej, Peczeniżynie, od 1930 – proboszczem w Piłatkowcach, od 1935 – w Probużnej, w 1938 – w Kopyczyńcach.

Po II wojnie światowej został tymczasowym administratorem greckokatolickiej eparchii stanisławowskiej. Był jednym z członków grupy duchowieństwa greckokatolickiego przygotowującej unifikację struktur Kościoła greckokatolickiego z Rosyjskim Kościołem Prawosławnym. Duchowieństwo niechętne unifikacji było zastraszane i represjonowane przez NKWD[1]. 23 lutego 1946 w Ławrze Peczerskiej złożył przed metropolitą kijowskim Janem prawosławne wyznanie wiary, razem z innymi członkami grupy inicjatywnej, ks. Hawryłem Kostelnykiem i Mychajłem Melnykiem. Tego samego dnia złożył przed metropolitą Janem wieczyste śluby mnisze, zachowując dotychczasowe imię. Dzień później w soborze św. Włodzimierza w Kijowie ten sam hierarcha wyświęcił go na prawosławnego biskupa stanisławowskiego i kołomyjskiego. 8 marca 1946 biskup Antoni razem z biskupem drohobyckim Michałem i ks. Kostelnykiem odegrał znaczącą rolę w „soborze lwowskim”, w czasie którego Ukraińska Cerkiew Greckokatolicka w ZSRR została zlikwidowana.

W 1954 Antoni (Pelwecki) otrzymał godność arcybiskupią. W latach 1955–1956 był dodatkowo locum tenens eparchii drohobyckiej. Zmarł na atak serca w 1957. Jego pogrzebowi przewodniczył biskup lwowski i tarnopolski Palladiusz, w obecności kilku innych biskupów, kapłanów i znacznej liczby wiernych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. . B. Bociurkiw, Ukrainian Greek Catholic Church and the Soviet State (1939–1950), Edmonton-Toronto 1996, Canadian Institute of Ukrainian Studies Press, ​ISBN 1-895571-12-X

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni [w:] Prawosławnaja Encikłopiedija, t. II, Moskwa 2003, ss.636–637
Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup stanisławowski
1946 – 1957
Następca
Józef (Sawrasz)