Antoni Alexandrowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Alexandrowicz
3 zwycięstwa
major pilot oraz Squadron Leader major pilot
oraz
UK-Air-OF3 infobox.svg Squadron Leader
Data i miejsce urodzenia 25 października 1906
Jaropowce
Data i miejsce śmierci 14 lutego 1943
k. Irelrth, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby do 1943
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki CWL-1
307 Dywizjon Myśliwski Nocny
219 Dywizjon Myśliwski Nocny
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Medal Lotniczy (dwukrotnie)

Antoni Witold Alexandrowicz[a] (ur. 25 października 1906 w Japorowicach[5], zm. 14 lutego 1943 nad Lake District) – major pilot Wojska Polskiego, major (ang. Squadron Leader) Królewskich Sił Powietrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Antoni Alexandrowicz pochodził ze szlacheckiej rodziny Alexandrowiczów herbu Aleksandrowicz[6]. Jego ojcem był Kazimierz Witold Alexandrowicz (1866–1924), matką – Jadwiga z Russanowskich (1881–1948). Antoni miał sześcioro rodzeństwa (Ewę, Zofię, Stefana, Magdalenę, Annę i Jadwigę).

Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 w korpusie oficerów rezerwy aeronautyki. Posiadał przydział w rezerwie do 1 pułku lotniczego w Warszawie[7].

W momencie wybuchu II wojny światowej pełnił służbę w eskadrze ćwiczebnej pilotażu CWL 1 w Dęblinie.

Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii otrzymał numer służbowy P-1404[5] i latał jako pilot w 307 dywizjonie myśliwskim nocnym „Lwowskich Puchaczy”. W 1942 roku został przeniesiony do brytyjskiego 219 dywizjonu myśliwskiego nocnego, w którym odniósł 3 zwycięstwa (4 czerwca 1942 zestrzelił Ju-88 i He-111, a 11 czerwca 1942 zestrzelił Do-217). Podczas lotu ćwiczebnego pilotowany przez niego samolot Bristol Beaufighter V8551 rozbił się o ziemię w rejonie Ireleth[8]. Wraz z Alexandrowiczem zginął nawigator porucznik Zbigniew Jan Domański.

Antoni Alexandrowicz został pochowany na cmentarzu w Newark w sekcji War Graves Plot Section J Grave 313A. Pośmiertnie został odznaczony Orderem Virtuti Militari nr 08354[8]. Był także odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz dwukrotnie Medalem Lotniczym[5].

Sklasyfikowany na 96. pozycji na „liście Bajana” z trzema pewnymi zwycięstwami powietrznymi.

Antoni Alexandrowicz ożenił się 14 grudnia 1933 roku w Warszawie z Wiesławą Eufemią Raszewską i miał z nią 2 dzieci: Marię Pię i Antoniego Marię.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niektóre źródła piszą o Alexandrowiczu przez „ks”, jednak większość źródeł podaje nazwisko przez „x”[1][2][3]. Tak pisane nazwisko umieszczone jest również na nagrobku pilota[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona dywizjonu 307. [dostęp 2013-04-07].
  2. Robert R. Janczak: Puchacze czuwaja w mroku. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1977, s. 20, seria: Żółte Tygrysy. [dostęp 2013-04-07].
  3. Wyszukiwarka Niebieskiej Eskadry. [dostęp 2014-10-17].
  4. Profil Antoniego Alexandrowicza na stronie Niebieskiej Eskadry. [dostęp 2014-10-17].
  5. a b c Alexandrowicz Antoni. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-07-22].
  6. Antoni Alexandrowicz w Wielkiej genealogii Minakowskiego. [dostęp 2013-04-07].
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 162, 666.
  8. a b Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012, s. 57. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982.
  • niebieskaeskadra.pl (ang.). [dostęp 2014-10-17].