Antoni Alexandrowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Alexandrowicz
3 zwycięstwa
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 25 października 1906
Jaropowce
Data i miejsce śmierci 14 lutego 1943
k. Irelrth, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby do 1943
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki CWL-1,
Dywizjon 307,
Dywizjon 219
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Medal Lotniczy (dwukrotnie)

Antoni Witold Alexandrowicz (ur. 25 października 1906 w Japorowicach[1], zm. 14 lutego 1943 nad Lake District) – major pilot Wojska Polskiego, major (ang. Squadron Leader) Królewskich Sił Powietrznych.

Pisownia nazwiska[edytuj | edytuj kod]

Antoni Alexandrowicz pochodził ze szlacheckiej rodziny Alexandrowiczów herbu Aleksandrowicz[2]. Jego ojcem był Kazimierz Witold Alexandrowicz (1866–1924), matką – Jadwiga z Russanowskich (1881–1948).

Niektóre źródła piszą o Alexandrowiczu przez „ks”, jednak większość źródeł podaje nazwisko przez „x”[3][4][5]. Tak pisane nazwisko umieszczone jest również na nagrobku pilota[6].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Antoni Alexandrowicz służył jako żołnierz zawodowy w piechocie. Od 1933 roku na własną prośbę został przeniesiony do lotnictwa.

W momencie wybuchu II wojny światowej pełnił służbę w w Eskadrze Ćwiczebnej Pilotażu CWL 1 w Dęblinie.

Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii otrzymał numer służbowy P-1404[1] i latał jako pilot w 307. Dywizjonie Myśliwskim Nocnym „Lwowskich Puchaczy”. Od 1942 roku został przeniesiony do Dywizjonu 219. Royal Air Force, w którym odniósł 3 zwycięstwa (4 czerwca 1942 zestrzelił Ju-88 i He-111, a 11 czerwca 1942 zestrzelił Do-217). Podczas lotu ćwiczebnego pilotowany przez niego samolot Bristol Beaufighter V8551 rozbił się o ziemię w rejonie Ireleth[7]. Wraz z Alexandrowiczem zginął nawigator porucznik Zbigniew Jan Domański.

Antoni Alexandrowicz został pochowany na cmentarzu w Newark w sekcji War Graves Plot Section J Grave 313A. Pośmiertnie został odznaczony Orderem Virtuti Militari nr 08354[7]. Był także odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz dwukrotnie Medalem Lotniczym[1].

Sklasyfikowany na 96. pozycji na „liście Bajana” z trzema pewnymi zwycięstwami powietrznymi.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Antoni Alexandrowicz miał sześcioro rodzeństwa (Ewę, Zofię, Stefana, Magdalenę, Annę i Jadwigę). Ożenił się 14 grudnia 1933 roku w Warszawie z Wiesławą Eufemią Raszewską i miał z nią 2 dzieci: Marię Pię i Antoniego Marię.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Alexandrowicz Antoni. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-07-22].
  2. Antoni Alexandrowicz w Wielkiej genealogii Minakowskiego. [dostęp 2013-04-07].
  3. Strona dywizjonu 307. [dostęp 2013-04-07].
  4. Robert R. Janczak: Puchacze czuwaja w mroku. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1977, s. 20, seria: Żółte Tygrysy. [dostęp 2013-04-07].
  5. Wyszukiwarka Niebieskiej Eskadry. [dostęp 2014-10-17].
  6. Profil Antoniego Alexandrowicza na stronie Niebieskiej Eskadry. [dostęp 2014-10-17].
  7. a b Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012, s. 57. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982.
  • niebieskaeskadra.pl (ang.). [dostęp 2014-10-17].