Antoni Balinger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Balinger
major intendent major intendent
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1886
Szczorsy, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby ok. 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty
3 Okręgowe Szefostwo Intendentury
Stanowiska kierownik rejonu intendentury
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939

Antoni Witold Balinger (ur. 13 czerwca 1886 w Szczorsach, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – działacz niepodległościowy, żołnierz Legionów Polskich, major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Benona i Marii z Ejgierdów[2]. W czasie I wojny światowej był oficerem rachunkowym 1 pułku piechoty Legionów Polskich. 1 lipca 1916 roku został mianowany chorążym, a 1 kwietnia 1917 roku – podporucznikiem rachunkowym[3].

9 listopada 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora gospodarczego, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Oddziale IV Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów intendentów, a jego oddziałem macierzystym był Departament VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych[5]. W 1923 roku pełnił służbę w Biurze Szefa Administracji Armii w Warszawie[6]. 13 listopada 1923 roku został przeniesiony do Szefostwa Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie, które w następnym roku zostało przekształcone w 3 Okręgowe Szefostwo Intendentury[7][8]. W szefostwie kierował referatem żywnościowym[9]. Później był kierownikiem Rejonu Intendentury w Wilnie i Grodnie[2]. W 1928 roku pełnił służbę w 3 Okręgowym Szefostwie Intendentury w Grodnie, pozostając w kadrze oficerów służby intendentury[10]. Z dniem 30 czerwca 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku[11]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grodno[12].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[13]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Antoni Balinger był żonaty z p. Łomonowiczówną[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tarczyński i in. 2000 ↓, s. 263.
  2. a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 14.
  3. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 67, tu jako Antoni Ballinger.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 24 listopada 1920 roku, s. 1217.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 338, tu również jako Antoni Ballinger.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 15, 1272.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 71 z 13 listopada 1923 roku, s. 753.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 47, 1156.
  9. a b Wykaz Legionistów ↓.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 770, 783.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 221.
  12. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 369, tu podano, że urodził się 25 czerwca 1886 roku.
  13. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  14. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]