Antoni Bogusławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Jan Bogusławski
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 28 listopada 1889
Warszawa
Data i miejsce śmierci 31 sierpnia 1956
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Gabinet Naczelnego Wodza
Stanowiska szef Kwatery Prasowej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Kawaler Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Palm Akademickich (Francja) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Medal Zwycięstwa

Antoni Jan Bogusławski (ur. 28 listopada 1889 w Warszawie, zm. 31 sierpnia 1956 w Londynie) – polski wojskowy, poeta, pisarz, tłumacz i dziennikarz, autor książek dla dzieci. Podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego. Ojciec Teresy i Andrzeja.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Antoni Bogusławski jako dziecko.
Antoni Bogusławski jako młodzieniec.
Antoni Bogusławski w 1918 w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego.
Antoni Bogusławski w 24 Pułku Ułanów w Kraśniku, ok. 1928.

Syn Jana i Marii z Brzezińskich[1]. Absolwent Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie (1909)[2]. Ukończył prawo na francuskim Uniwersytecie Montpellier.

W latach 1917–1918 był oficerem I Korpusu Polskiego w Rosji, a następnie oficerem Wojska Polskiego. Od 16 czerwca do 30 listopada 1919 roku był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów jazdy. W 1923 był kierownikiem referatu w Biurze Historycznym Sztabu Generalnego w Warszawie. Z dniem 1 listopada 1924 przydzielony został do 1 pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie z równoczesnym odkomenderowaniem na Kurs Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1925, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. W 1928 pełnił służbę w 24 pułku ułanów w Kraśniku, na stanowisku dowódcy szwadronu.

Pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich. Jeden z pierwszych sprawozdawców sportowych Polskiego Radia (od 1927), prowadził też audycje dla żołnierzy. Współpracował z Kurierem Warszawskim, był współredaktorem Biblioteki Jugosłowiańskiej.

Podczas II wojny światowej był w rządzie emigracyjnym szefem Cenzury Wojennej w Ministerstwie Obrony Narodowej, a następnie szefem Kwatery Prasowej w Gabinecie Naczelnego Wodza, nadzorował dział cenzury i sekcję korespondentów wojennych[3]. W lutym 1945 zmarła jego córka. Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii. W latach 1945–1947 był tam prezesem Związku Dziennikarzy RP na Uchodźstwie, prezesem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie, od 1949 do 1956 prezes Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Zasiadał w radzie, a następnie został prezesem Fundacji Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza, był inicjatorem przyznawania nagrody literackiej. 8 września 1950 został powołany przez Prezydenta RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego na stanowisko sędziego Sądu Obywatelskiego w Londynie[4].

Grób Antoniego Bogusławskiego na cmentarzu Old Brompton w Londynie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Judycki "Mazowszanie w świecie, część III" Niepodległość i Pamięć 23/1 (53), 365-443, 2016
  2. Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989, spis absolwentów s. 334, poz. 5. oraz s. 19-20 (jego przemówienie na zjeździe wychowanków w 1935 r.), 80, 81, 163, 213, 289, 290,
  3. Gabinet NW 1944 ↓, s. 306.
  4. Skład Sądu Obywatelskiego w Londynie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 17, 28 czerwca 1951. 
  5. a b c d e f g h i j k l m Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 57.
  6. 9 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276
  7. a b c d Polski Słownik Biograficzny. T. 24, s. 147
  8. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
  9. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 314)
  10. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 38, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]