Antoni Jan Żurakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Jan Józef Żurakowski
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1889
Sołotwina
Data i miejsce śmierci 26 listopada 1974
Słupiec (Nowa Ruda)
Przebieg służby
Lata służby 1914-1939
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Baon Radomski
82 Pułk Piechoty
Sztab Generalny
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
24 Pułk Piechoty
Chełmińska Brygada ON
Stanowiska dowódca kompanii piechoty
dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
dowódca brygady ON
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)
Państwowa Odznaka Sportowa

Antoni Jan Józef Żurakowski (ur. 9 grudnia[1] 1889 w Sołotwinie, zm. 26 listopada 1974 w Nowej Rudzie-Słupcu) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Antoni Jan Józef Żurakowski urodził się 9 grudnia 1889 roku w Sołotwinie, w ówczesnym powiecie bohorodczańskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Sołotwinie. W 1909 zdał egzamin dojrzałości w C. K. II Gimnazjum w Stanisławowie[2]. W 1914 roku ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, następnie został zmobilizowany jako podchorąży do armii austriackiej i wysłany na front. Ranny 9 września 1914. W latach 1915–1918 przebywał w niewoli rosyjskiej.

24 listopada 1918 roku, po powrocie z niewoli do kraju, wstąpił do Wojska Polskiego. Po przeszkoleniu został skierowany na front jako dowódca kompanii w stopniu podporucznika w Baonie Radomskim Odsieczy Lwowa. 14 maja 1919 odniósł rany, a za męstwo na polu walki odznaczony został Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy. W tym roku awansował na kapitana. Od lipca 1921 pełni funkcję dowódcy III batalionu w 82 pułku piechoty w Brześciu.

9 lutego 1922 roku w Brześciu wziął ślub z Eustolią z Matusiewiczów, córką Aleksandra i Aleksandry. Z tego związku miał córkę Wiesławę, która zginęła w 1939 roku, w wieku 11 lat.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1922 roku i 355. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3][4]. 13 października 1923 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie w charakterze słuchacza V Kursu[5][6]. 1 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej w Warszawie na stanowisko kierownika referatu w Oddziale IIIa[7]. 3 maja 1926 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W tym samym roku, po likwidacji Biura Ścisłej Rady Wojennej, został przeniesiony do Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie. 26 kwietnia 1928 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 6 pułku strzelców podhalańskich w Stryju[9][10]. 18 czerwca 1930 roku został mianowany dowódcą 24 pułku piechoty w Łucku[11]. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W styczniu 1939 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta miasta Grodna[13].

W lipcu 1939 roku mianowany dowódcą Chełmińskiej Brygady Obrony Narodowej w Toruniu, która brała udział w działaniach wojennych we wrześniu 1939 w składzie Armii Pomorze. W walkach nad Bzurą odniósł rany. 22 września 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej u wylotu Puszczy Kampinoskiej koło Leszna.

Z racji pełnionych funkcji wojskowych prowadził równocześnie szeroką działalność społeczną. Był członkiem Zarządu Głównego Związku Obrony Kresów Zachodnich w Warszawie (1925–1928), przewodniczącym Zarządu Okręgu 1930–35 Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Łucku (1930–1935), członkiem Zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża w Łucku (1934–1937), przewodniczącym Zarządu Okręgu Ligi Morskiej w Łucku (1936–1939), przewodniczącym Aeroklubu Wołyńskiego (1937–1938) , zastępcą przewodniczącego Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej w Łucku (1937–1939) i wreszcie prezesem klubu sportowego WKS Grodno (1939) .

W niewoli przebywał w Oflagu XIB Braunschweig (Brunszwik), Oflagu VIIC Schloss Laufen, Oflagu IIC Woldenberg oraz w Oflagu X B Sandbostel, gdzie 29 kwietnia 1945 roku został wyzwolony przez wojska brytyjskie.

Do końca 1945 roku przebywał w szpitalu w Bomlitz k. Hanoweru. W 1946 roku rozpoczął poszukiwania rodziny przez PCK. Żonę Eustolię z teściową Aleksandrą Matusiewicz spotkał w sierpniu w Ghazir w Libanie, gdzie pracowała w Szpitalu Polskim jako pielęgniarka. Antoni Żurakowski pracował tam w szkole polskiej jako nauczyciel języka niemieckiego. W październiku 1947 roku wrócił z rodziną do Polski i zamieszkał w Gdańsku. W latach 1947–1949 pracował w Tczewie w Polskim Czerwonym Krzyżu, a w latach 1949–1955 był kierownikiem Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Malborku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 56, sprostowano datę urodzenia z „9 czerwca” 1889 roku na „9 grudnia” 1889 roku.
  2. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum z polskim językiem wykładowym w Stanisławowie za rok szkolny 1908/09. Stanisławów: 1909, s. 70.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 33.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 361, 402.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 71 z 13 listopada 1923 roku, s. 750.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 314, 346, 1363.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 101 z 7 października 1923 roku, s. 546.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 124.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 140.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 106, 166.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20, 554.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1932 roku, s. 467.
  13. Opinie pułkowników piechoty za 1938 rok, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 304.
  14. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 17, 11 listopada 1936. 
  15. Na podstawie [1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]