Antoni Jastrzębski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy generała Wojska Polskiego II RP. Zobacz też: Antoni Jastrzębski (cichociemny).
Antoni Jastrzębski
Ilustracja
Antoni Jastrzębski w mundurze pułkownika
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1860
Ginczany
Data i miejsce śmierci 31 października 1924
Grodno
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Dowództwo Okręgu Generalnego „Kielce”
Komenda Miasta i Placu Kielce
Stanowiska zastępca dowódcy okręgu
komendant miasta i placu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Antoni Bronisław Jastrzębski (ur. 23 sierpnia 1860 w Ginczanach, zm. 31 października 1924 w Grodnie[1]) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Antoni Bronisław Jastrzębski urodził się 23 sierpnia 1860 roku w Ginczanach, w rodzinie Wiktora i Emilii z Miszkowskich. 13 czerwca 1879 roku, po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Suwałkach, został powołany do armii rosyjskiej, jako jednoroczny ochotnik. W 1882 roku ukończył Wileńską Szkołę Junkrów Piechoty i rozpoczął zawodową służbę w armii rosyjskiej. W 1917 roku dowodził brygadą 191 Dywizji Piechoty[2].

Jako pułkownik I. armii rosyjskiej reskryptem Rady Regencyjnej z 31 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[3]. 4 listopada 1918 roku szef Sztabu Generalnego WP, generał dywizji Tadeusz Rozwadowski powierzył mu kierownictwo Okręgu Wojskowego Nr VII Częstochowskiego, w Inspektoracie Kieleckim[4]. Od 7 do 20 listopada 1918 roku obowiązki dowódcy okręgu wojskowego łączył z dowodzeniem Okręgowym Częstochowskim Pułkiem Piechoty, późniejszym 27 Pułkiem Piechoty. 15 stycznia 1919 roku kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych, pułkownik Jan Wroczyński mianował go komendantem Okręgowej Komendy Uzupełnień w Kielcach[5]. Od 11 grudnia 1919 roku pełnił obowiązki zastępcy dowódcy Okręgu Generalnego „Kielce”, które to stanowisko zgodnie z etatem przewidziane było dla generała podporucznika[6]. 7 stycznia 1920 roku został naczelnikiem Wydziału V Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź”[7]. 19 maja 1920 roku objął Komendę Miasta i Placu w Kielcach[8]. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 roku w korpusie oficerów piechoty[9]. Z dniem 1 maja 1921 został przeniesiony w stan spoczynku[10]. Na emeryturze mieszkał w Kielcach[11]. W 1922 roku został powołany do służby czynnej w Straży Granicznej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji Głównej Komendy Straży Granicznej i mianowany komendantem wojewódzkim w Białymstoku[12].

26 października 1923 roku Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygady w stanie spoczynku[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 125 z 28 listopada 1924 roku.
  2. Stawecki 1994 ↓, s. 151.
  3. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 2, nr 2, Warszawa 1918, s. 15.
  4. Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 4 listopada 1918 roku.
  5. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 6 z 21 stycznia 1919 roku.
  6. Dziennik Rozkazów Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” Nr 30 z 28 marca 1920 roku, pkt 1 Przydziały oficerów i urzędników wojskowych i pkt 9 Stwierdzenie funkcji.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 24 stycznia 1920 roku, s. 13.
  8. Dziennik Rozkazów Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” Nr 50 z 1 czerwca 1920 roku, pkt 10 Objęcie funkcji.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 29 maja 1920 roku.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku.
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1576.
  12. Dominiczak 1992 ↓, s. 81.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]