Antoni Kaflowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Kaflowski
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 12 kwietnia 1892
Przebieg służby
Lata służby do 1929
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 70 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola

Antoni Kaflowski (ur. 12 kwietnia 1892, zm. ?) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Antoni Kaflowski urodził się 12 kwietnia 1892 roku. W 1912 roku ukończył cesarskie i królewskie Gimnazjum w Stryju[1].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. W latach 1917–1918 był oficerem c. i k. 73 pułku piechoty. Na porucznika rezerwy piechoty (niem. Leutnant) został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 roku, natomiast starszego porucznika piechoty (niem. Oberleutnant) ze starszeństwem z 1 listopada 1916 roku[2].

Do października 1919 roku pełnił służbę w Żandarmerii Krajowej, a następnie (do końca 1920 roku) był dowódcą plutonu żandarmerii polowej. W 1921 roku, jako kapitan piechoty był referentem śledczym w 9 dywizjonie żandarmerii wojskowej, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 10 pułku piechoty w Łowiczu[3]. W tym samym roku został przeniesiony z żandarmerii do macierzystego 10 pułku piechoty i pełnił w nim tymczasowo obowiązki dowódcy batalionu sztabowego. W latach 1922–1923 dowodził kompanią strzelecką[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 563. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W lipcu 1924 roku został przeniesiony do 6 pułku strzelców podhalańskich w Samborze[6][7]. W latach 1925–1926 był kwatermistrzem batalionu, a w 1926 roku adiutantem batalionu. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. 23 maja 1927 roku otrzymał przeniesienie z 6 pspodh do 70 pułku piechoty w Pleszewie na stanowisko dowódcy II batalionu[9].

26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII[10][11]. 5 listopada 1928 roku otrzymał przeniesienie do 41 pułku piechoty w Suwałkach na stanowisko oficera sztabowego[12]. 22 marca 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym przeniesieniem macierzyście do kadry i oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III[13]. Z dniem 30 września 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[14]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Stryj. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI, do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI[15].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Antoni Kaflowski w czasie służby w c. i k. armii został odznaczony:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Stryju za rok szkolny 1912. Stryj: 1912, s. 35, 55.
  2. Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918, Wiedeń 1917, s. 246, 551. Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918, Wiedeń 1918, s. 152, 700.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 50, 677.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 152, 409.
  5. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 46.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 60 z 27 czerwca 1924 roku, s. 358.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 336, 354.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 118.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 146.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 138.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 124, 180.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 337.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 101.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 308.
  15. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 327, 970.
  16. Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918, Wiedeń 1918, s. 700.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]