Antoni Potocki (urzędnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Potocki (ur. 20 kwietnia 1890 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 11 listopada 1939 w Wielkiej Piaśnicy) – urzędnik samorządowy z okresu II Rzeczypospolitej, starosta powiatu morskiego w latach 1936-1939, ofiara zbrodni w Piaśnicy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 kwietnia 1890 w Piotrkowie Trybunalskim. Podczas nauki w tamtejszym gimnazjum związał się z nielegalną Polską Partią Socjalistyczną. Po zdaniu egzaminu dojrzałości rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. W 1909 roku wstąpił w szeregi Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Zakładach Ubezpieczeń Robotniczych we Lwowie (1910)[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości piastował rozmaite stanowiska w aparacie samorządowym II RP. Początkowo pracował w urzędzie wojewódzkim w Lublinie (1920), a następnie pełnił kolejno funkcję: starosty powiatu zamojskiego (1922), wicewojewody wołyńskiego (1925), starosty powiatu kaliskiego (1927), wicewojewody łódzkiego (1931)[1].

W 1930 roku odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi „za zasługi na polu administracji państwowej i samorządowej”[2].

W 1936 roku objął funkcję starosty powiatu morskiego, którą piastował do września 1939 roku. Był aktywnym działaczem Polskiego Związku Zachodniego oraz Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Pełnił także funkcję prezesa rady oddziału powiatowego Ochotniczej Straży Pożarnej. Jako starosta starał się przeciwdziałać antypolskiej działalności prohitlerowskich ugrupowań mniejszości niemieckiej. Doprowadził m.in. do rozwiązania struktur Deutsche Vereiningung w powiecie morskim[1].

Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na Polskę wraz z innymi przedstawicielami władz samorządowych Wejherowa (m.in. burmistrzem Teodorem Bolduanem oraz wójtem gminy Wejherowo-Wieś, Edwardem Łakomym) udał się do Gdyni, aby złożyć dokumenty służbowe w tamtejszym Komisariacie Rządu (8 września 1939). Po zajęciu miasta przez oddziały niemieckie (14 września) został aresztowany. Po pewnym czasie przewieziono go do więzienia w Wejherowie, a następnie zamordowano w lasach piaśnickich. Zginął podczas wielkiej egzekucji przeprowadzonej przez Niemców w dniu polskiego Święta Niepodległości (11 listopada 1939)[1]. W tej samej egzekucji zginęło jeszcze 313 przedstawicieli polskiej elity z Pomorza Gdańskiego, w tym siostra Alicja Jadwiga Kotowska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Regina Osowicka: Bedeker Wejherowski. Gdańsk: Oficyna Czec, 2002, s. 270–271. ISBN 83-87408-51-4.
  2. M.P. z 1930 r. nr 60, poz. 89