Antoni Sadzewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Sadzewicz
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1875
Jeziorko
Data i miejsce śmierci 20 marca 1944
Warszawa
Poseł na Sejm I kadencji (II RP)
Okres od 1922
do 1927
Przynależność polityczna Związek Ludowo-Narodowy

Antoni Sadzewicz (ur. 11 listopada 1875 w Jeziorku, zm. 20 marca 1944 w Warszawie) – dziennikarz, narodowy demokrata, redaktor „Gazety Porannej 2 Grosze”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze szlacheckiej rodziny z okolic Łomży. Kształcił się w Warszawie, tutaj też rozpoczął studia. Za działalność w Zecie był więziony w Cytadeli, skąd wypuszczony po półtora roku – wyjechał do Lwowa, gdzie studiował historię i geografię. Tutaj współredagował „Tekę”. Kolportował „Przegląd Wszechpolski” i „Polaka”[1].

Następnie wyjechał do Szwajcarii, gdzie pracował jako bibliotekarz. Po przejęciu przez narodowców „Słowa Polskiego” w 1902 wrócił do Lwowa, obejmując obowiązki sekretarza redakcji w tym piśmie[2]. Był również publicystą innych periodyków (wspomnianego „Przeglądu Wszechpolskiego” czy też w „Ojczyźnie”)[1].

Po wybuchu rewolucji 1905 wrócił do Warszawy, gdzie publikował w różnych tytułach endeckich. Pełnił nawet funkcję redaktora naczelnego „Gazety Warszawskiej”. Następnie został korespondentem pisma w Petersburgu. W 1912 objął funkcję redaktora „Gazety Porannej 2 Grosze[3][4].

W 1915 wyjechał do Moskwy, gdzie wydawał „Gazetę Polską”, a pod koniec wojny w Mińsku – „Placówkę”. Był członkiem Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego. Po wojnie od 1919 kontynuował redagowanie „Gazety Porannej 2 Grosze”[5][6].

W 1925 połączono „Dwugroszówkę” z „Gazetą Warszawską”. Trzy lata potem Sadzewicz zerwał z endecją. Był posłem na Sejm I kadencji z ramienia ZLN. W latach 30. związał się z prasą rządową[7][8].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Miał żonę Marię z domu Paszkowska (fizyk, matematyk, pedagog) oraz syna Marka (1907-1975, dziennikarz) i córkę Barbarę (1915-1988, uczestniczka powstania warszawskiego)[9][10]. Pochowany na Starych Powązkach[11] (kwatera 291-2-7)[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 46.
  2. J. Maguś, „Słowo Polskie” w latach 1918-1928. Organ prasowy Narodowej Demokracji, Lublin 2019, s. 23.
  3. E. Maj, Narodowa Demokracja w województwie lubelskim w latach 1918-1928, Lublin 2002, s. 126.
  4. U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 47.
  5. E. Maj, Związek ludowo-Narodowy 1919-1928, Lublin 2000, s. 151.
  6. U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 49.
  7. „Zarzucano [mu] «nawrócenie» na sanację i oddanie się do jej dyspozycji“, E. Maj, Komunikowanie polityczne Narodowej Demokracji 1918-1939, Lublin 2010, s. 130.
  8. U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 45, 50.
  9. Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp: 7 VIII 2019]
  10. Powstańcze Biogramy [dostęp: 7 VIII 2019]
  11. Moje cmentarze [dostęp: 7 VIII 2019]
  12. Cmentarz Stare Powązki: ACZUŚ SADZEWICZ, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]