Antoni Szemet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Wojciech Szemet
Антоний Иосифович Шемет
tytularny generał brygady tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1869
Neminka
Data i miejsce śmierci 26 kwietnia 1940
Bydgoszcz
Przebieg służby
Lata służby 1889-1922
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki DPE Wołkowysk
DOE Mińsk
DOE Brześć
PKU Toruń
Stanowiska dowódca powiatu etapowego
dowódca okręgu etapowego
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Antoni Wojciech Szemet (ur. 10 lutego[1][2] 1869 w majątku Neminka, zm. 26 kwietnia 1940 w Bydgoszczy) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Antoni Wojciech Szemet urodził się 10 lutego 1869 roku, w majątku Neminka, w powiecie bracławskim, w rodzinie Józefa i Eleonory z domu Leut–Lorau[3]. Ukończył sześcioklasowe gimnazjum w Jekatierynosławiu. W latach 1886–1889 uczył się w Odeskiej Szkole Junkrów Piechoty (ros. Одесское пехотное юнкерское училище). 1 sierpnia 1886 roku rozpoczął zawodową służbę wojskową w Armii Imperium Rosyjskiego. Został wcielony do 133 Symferopolskiego Pułku Piechoty Jekatierynosławiu, w którym dowodził kompanią i batalionem oraz pełnił funkcję kwatermistrza. Awansował kolejno na podporucznika (1895), porucznika (1903), sztabskapitana (1907), kapitana (1910 ze starszeństwem z 5 czerwca 1909 roku), podpułkownika (1915) i w końcu 31 października 1916 roku na pułkownika ze starszeństwem z 3 maja 1916 roku[4]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 133 Symferopolskiego Pułku Piechoty. Walczył pod Tarnopolem, Gniłą Lipą, Gródkiem, Dołobowem, Glinianami i Łopuszną, gdzie został ranny. Przebywał w szpitalu w Odessie. Od 22 maja 1918 roku pełnił służbę w armii ukraińskiej hetmana Pawła Skoropadskiego.

5 marca 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego, w którym pełnił funkcję oficera łącznikowego. 28 czerwca 1919 roku został przeniesiony z Departamentu IV Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko dowódcy powiatu etapowego Wołkowysk[5]. Następnie dowodził Okręgami Etapowymi Mińsk, Brześć i Baranowicze. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[6]. Wskutek donosów, 19 września 1920 roku, został przekazany do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wojskowych.

26 marca 1921 roku został przeniesiony z Głównej Stacji Zbornej w Warszawie do Centralnej Komisji Kontroli Stanów z przydziałem ewidencyjnym do 40 Pułku Piechoty Dzieci Lwowskich we Lwowie[7]. Został przewodniczącym Komisji Kontroli Stanów nr 3[8]. Od 1 czerwca 1921 roku jego oddziałem macierzystym był 72 Pułk Piechoty w Radomiu[9]. 1 listopada tego roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń na stanowisko komendanta. Z dniem 1 czerwca 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. 12 listopada 1922 roku Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz nadał mu stopnień tytularnego generała brygady[10]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego generała brygady[11].

Zamieszkał w miejscowości Targowisko, w gminie Lubawa[12]. W 1939 roku został wysiedlony przez Niemców[1]. Zamieszkał w Fordonie przy ulicy Promenada 8, a następnie w Bydgoszczy przy ulicy Jagiellońskiej 64 m. 8. Zmarł 26 kwietnia 1940 roku w Bydgoszczy. Pochowany na cmentarzu Nowofarnym przy ulicy Artyleryjskiej, w kwaterze żołnierzy poległych w wojnie z bolszewikami 1920 roku.

Antoni Szemet był żonaty z Marią z Wyszelewskich, z którą miał syna Wiktora (ur. 1896)[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 172.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 332.
  3. Stawecki 1994 ↓, s. 323, autor jako datę urodzenia podał 28 stycznia 1869 roku.
  4. Общий список офицерским чинам русской императорской армии. Составлен по 1-е января 1909 г., Sankt Petersburg 1909, s. 320.
  5. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 74 z 8 lipca 1919 roku, poz. 2416.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 382.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 9 kwietnia 1921 roku, s. 705.
  8. a b Stawecki 1994 ↓, s. 324.
  9. Spis oficerów 1921 ↓, s. 199, 904, tu jako datę urodzenia podano 15 stycznia 1869 roku.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923 roku, s. 22.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 739.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 882.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]