Antoni Wakulicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antoni Wakulicz (ur. 7 kwietnia 1902 w Miedznej, zm. 25 listopada 1988) – polski matematyk zajmujący się głównie elementarną teorią liczb.

W latach 1920‒1924 studiował matematykę na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował jako nauczyciel w gimnazjum im. Zamojskiego w Warszawie (1924‒1927), a następnie w gimnazjach w Pszczynie (1928‒1935) i Katowicach (1935‒1939). Uczestnik wojny obronnej Polski we wrześniu 1939. W latach 1940‒1945 zaangażowany w tajne nauczanie w Miedznej. W latach 1944‒1945 pracował jako nauczyciel w gimnazjum w Węgrowie, a następnie w gimnazjum w Katowicach (1946–1948). Od 1946 aż do przejścia na emeryturę w 1970 pracował na Politechnice Śląskiej. Równolegle, od 1946 zatrudniony w Instytucie Pedagogicznym w Katowicach. W 1949 obronił na Uniwersytecie Warszawskim rozprawę doktorską pt. O sumie skończonej liczby liczb porządkowych, napisaną pod kierunkiem Wacława Sierpińskiego[1]. Od roku 1950, w nowo powstałej Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach, a następnie na Uniwersytecie Śląskim. W 1963 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antoni Wakulicz (ang.). Mathematics Genealogy Project. [dostęp 2015-08-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]