Antonio Maria Ciocchi del Monte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antonio Maria Ciocchi del Monte
Kardynał biskup
Ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 1461
Monte San Savino
Data i miejsce śmierci 20 września 1533
Rzym
arcybiskup Manfredonii
Okres sprawowania 1506-1511
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 4 stycznia 1506
Kreacja kardynalska 10 marca 1511
Juliusz II
Kościół tytularny S. Vitale
S. Croce in Gerusalemme
S. Prassede
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 stycznia 1506
Konsekrator Tito Veltri de Viterbo
Współkonsekratorzy Nicolò Antonio Pesci
Francesco Fillipperi

Antonio Maria Ciocchi del Monte (ur. w 1461[1] w Monte San Savino, zm. 20 września 1533 w Rzymie[2]) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Fabiano Ciocchi i jego żony, Jacopy; jego bratankiem był Juliusz III[2]. W młodości uzyskał doktorat utroque iure[2]. Dzięki swojej inteligencji i zdolnościom prawniczym, szybko awansował w hierarchii Kurii Rzymskiej[2]. Pracował w administracjach papieskich Innocentego VIII i Aleksandra VI, będąc m.in. archiprezbiterem w Arezzo i Sant’Angelo in Vado, a także wysokim urzędnikiem Roty Rzymskiej[2].

4 sierpnia 1503 został wybrany biskupem Città di Castello, jednak sakrę otrzymał dopiero 4 stycznia 1506[1]. Stało się tak, gdyż poprzedni biskup, Giulio Vitelli, pozbawiony urzędu przez papieża, nigdy nie zrzekł się swoich praw do stolicy biskupiej, a jego rodzina miała silne wpływy w mieście[2]. Dopiero pod groźbą Juliusza II, interdyktem, Vitelli ustąpił i Ciocchi objął diecezję[2]. Miesiąc później, 6 lutego, został mianowany arcybiskupem Manfredonii[1].

10 marca 1511 został kreowany kardynałem[1]. Wkrótce potem został kardynałem-protektorem zakonu serwitów[2]. Papież zlecił mu rozprawienie się z czterema kardynałami, którzy dołączyli do schizmatycznego soboru w Pizie[2]. Del Monte odegrał także kluczową rolę w zwołanym rok później soborze laterańskim V[2]. Badał sprawę usiłowania zabójstwa Leona X i oskarżył kardynałów Alfonso Petrucciego i Bandinello Sauliego, w wyniku czego pierwszy z nich został skazany na śmierć[2]. W 1523 Klemens VII mianował del Monte protektorem Wspólnoty Boskiej Miłości, fundamencie, powstałego w 1524, zgromadzenia teatynów[2]. Kardynał był odpowiedzialny za przygotowanie Państwa Kościelnego do wojny Ligi z Cognac[2]. Podczas Sacco di Roma, jako jeden z nielicznych pozostał przy papieżu i ukrył się z nim w Zamku Świętego Anioła[2].

W 1521 roku został podniesiony do rangi kardynała biskupa[1]. Od tego momentu, pełnił role biskupa, pięciu z siedmiu, diecezji suburbikarnych:

W międzyczasie był także administratorem kilku diecezji: Novary, Rimini, Caiazzo i Alatri[1]. Zmarł 20 września 1533 w Rzymie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Antonio Maria Cardinal Ciocchi del Monte (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-06-16].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Ciocchi del Monte, Antonio Maria (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-06-16].