Apolinary Jagodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Apolinary Jagodziński
pułkownik żandarmerii pułkownik żandarmerii
Data urodzenia 5 sierpnia 1889
Przebieg służby
Lata służby 1919-1939
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Dywizjon Żandarmerii
Dywizjon Żandarmerii KOP
Stanowiska zastępca dowódcy dywizjonu
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Apolinary Jagodziński (ur. 5 sierpnia 1889, zm. ?) – pułkownik żandarmerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z dniem 3 stycznia 1919 roku został przydzielony do Żandarmerii Polowej, a z dniem 6 lutego 1919 roku formalnie przyjęty do Wojska Polskiego, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika[1].

1 czerwca 1921 roku, w stopniu rotmistrza, pełnił służbę w Dowództwie Żandarmerii Wojskowej w Warszawie, a jego oddziałem macierzystym był Dywizjon Żandarmerii Wojskowej Nr I[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Następnie pełnił służbę w Wydziale 2 Żandarmerii Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku kierownika referatu, pozostając oficerem nadetatowym 1 Dywizjonu Żandarmerii[3]. Z dniem 1 września 1924 roku został przeniesiony do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu[4][5].

17 marca 1927 roku otrzymał przeniesienie do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy dywizjonu żandarmerii KOP w Warszawie[6][7][8]. Dywizjonem dowodził przez kolejnych dwanaście lat[9][10]. 23 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku[11] i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a na pułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku[potrzebny przypis][12].

W czasie kampanii wrześniowej (17–20 IX) kierował ewakuacją rodzin oficerów i urzędników cywilnych Dowództwa KOP z Dawidgródka do Pińska, a następnie pełnił funkcję komendanta Kwatery Głównej Grupy KOP gen. Orlik-Rückemanna[13].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 16 z 13 lutego 1919 roku, poz. 550. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 18 z 18 lutego 1919 roku, poz. 596.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 401, 980.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 16, 1053, 1063.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 86 z 28 sierpnia 1924 roku, s. 492.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 960, 965.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 72.
  7. Suliński 2015 ↓, s. 44 autor podał, że przeniesienie nastąpiło dopiero w czerwcu 1927 roku.
  8. Jaroszuk 2005 ↓, s. 78 autor podał, że dowództwo dywizjonu objął 27 kwietnia 1927 roku.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 672, 674.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 287, 912.
  11. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 281.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 20.
  13. Wilhelm Orlik-Rückemann, Ze sprawozdania dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza o działalności podczas wojny, s. 747, 752. Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, s. 391. Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" 1939, s. 212.
  14. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]