Armia Kwantuńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Armia Kwantuńska
かんとうぐん
Ilustracja
Kwatera główna Armii Kwantuńskiej
Historia
Państwo  Japonia
Sformowanie 1919
Rozformowanie 19 sierpnia 1945
Dowódcy
Pierwszy Toichirō Tachibana
Ostatni Otozō Yamada
Działania zbrojne
Incydent mukdeński,
Radziecko-japońskie walki graniczne,
Wojna chińsko-japońska,
Wojna radziecko-japońska
Organizacja
Dyslokacja  Generalne Gubernatorstwo Korei,
 Mandżukuo
Rodzaj sił zbrojnych lądowe
Formacja  Armia Cesarska
Skład 31 dywizji piechoty,
9 brygad piechoty,
brygada specjalna,
dwie brygady pancerne
Czołg japoński Typ 95 Ha-Go zdobyty przez żołnierzy radzieckich.
Żołnierze Armii Kwantuńskiej w czasie manewrów w 1941.

Armia Kwantuńska (jap. 関東軍 Kantōgun) – część Japońskiej Cesarskiej Armii, do roku 1931 stacjonująca głównie na terenie okupowanej Korei; później i w trakcie II wojny światowej na terenie marionetkowego, podporządkowanego Japonii państwa Mandżukuo.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Utworzona w 1907 dla ochrony południowomandżurskiej linii kolejowej, otrzymała status samodzielnej armii w 1919. 18 września 1931 przeprowadziła udaną prowokację zwaną incydentem mukdeńskim, dzięki której zajęła Mandżurię (rok później przekształcono Mandżurię na Mandżukuo). W 1935 składała się już z 200 tys. ludzi, co stanowiło połowę wszystkich wojsk lądowych Japonii. Po zaangażowaniu Cesarstwa w Chinach Północnych (incydent na moście Marco Polo) 7 lipca 1937, straciła priorytet w rozbudowie. W 1939 dysponowała siłą 9 dywizji i liczebnością 270 tys. ludzi. Stanowiło to już tylko 1/5 wojsk lądowych Japonii. Główne siły lądowe walczyły w Chinach (24 dywizje - 710 tys. ludzi).

Operacja kwantuńska[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Operacja kwantuńska.

Do działań ofensywnych przeciw Japonii Armia Czerwona przeszła 9 sierpnia 1945 (8 sierpnia ZSRR wypowiedział wojnę Japonii) wkraczając na tereny okupowane przez Armię Kwantuńską. Działania wynikały z realizacji warunków umowy zawartej między Józefem Stalinem a Franklinem Delano Rooseveltem i Winstonem Churchillem, którą podpisano 11 lutego 1945 w Jałcie, a dotyczącą przystąpienia ZSRR do wojny z Japonią po stronie Aliantów w dwa do trzech miesięcy po kapitulacji Niemiec[1]. Armia Kwantuńska w tym czasie liczyła około 881 000 żołnierzy.

  • 1 Front: 3 i 5 Armia (razem 10 dywizji),
  • 3 Front: 30 i 44 Armia (razem 9 dywizji) i 4 Samodzielna Armia (2 dywizje),
  • 17 Front: 59 Armia i jednostki samodzielne (razem 7 dywizji), 2 Armia Lotnicza, 5 Armia Lotnicza i Sungaryjska Flota Rzeczna.

Razem z rezerwą było to: 31 dywizji piechoty, 9 brygad piechoty, 1 brygada specjalna (straceńców), 2 brygady pancerne. Liczebność tej armii to 443 tys. ludzi, 1155 czołgów, 5360 dział i 1800 samolotów[2]. Do tych liczb należy doliczyć jednostki posiłkowe: Armii Mandżukuo, wojsk Mongolii Wewnętrznej oraz prowincji Suiyuan, co podniosło liczebność wojsk do 881 tys. ludzi.

Przeciw Armii Kwantuńskiej, Armia Czerwona użyła sił trzech frontów.

Armia Kwantuńska została szybko rozbita. 17 sierpnia dowództwo wydało rozkaz zaprzestania działań, jednak dopiero od 20 sierpnia oddziały japońskie zaczęły się poddawać. Do 2 września do niewoli radzieckiej dostało się około 600 000 żołnierzy Armii Kwantuńskiej[3].

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

W następnych latach stosunek wojsk stacjonujących w Chinach i Mandżurii przedstawiał się następująco:

Rok: Liczba żołnierzy w Chinach: Liczba żołnierzy w Mandżurii*:
  • 1940
  • 1941
  • 1942
  • 1943
  • 1944
  • 1945
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 680 tys.
  • 800 tys.
  • 1100 tys.
  • 400 tys.
  • 700 tys.
  • 700 tys.
  • 600 tys.
  • 460 tys.
  • 784 tys.

* w ramach tych liczb znajdują się również oddziały chińskich sojuszników Japonii. Liczebność armii oparta na: Encyklopedia II wojny światowej, Warszawa 1975.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Red. Rodion Malinowski, Klęska Armii Kwantuńskiej. Zarys historyczny. Warszawa 1968, s.37.
  2. Kazimierz Sobczak, Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa 1975, s.147.
  3. Kazimierz Sobczak, Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa 1975, s.306.
  4. Red. Rodion Malinowski, Klęska Armii Kwantuńskiej. Zarys historyczny. Warszawa 1968, s.73.