Artur Radziwiłł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artur Radziwiłł
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1901
Sichów
Data i miejsce śmierci 13 września 1939
Ołtarzew
Przebieg służby
Stanowiska 2 komp. 1 baonu 2 pp 2 DP Legionów Armii "Łódź"
Główne wojny i bitwy Wojna obronna 1939 r., wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Artur książę Radziwiłł na Nieświeżu herbu Trąby (ur. 10 stycznia 1901 w Sichowie, zm. 13 września 1939 pod Ołtarzewem) – polski ziemianin, ostatni właściciel Rytwian (od 1927), porucznik Wojska Polskiego, odznaczony pośmiertnie Orderem Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Macieja Mikołaja Radziwiłła i Róży z Potockich. Ukończył Gimnazjum im. Św. Stanisława w Warszawie. W 1920 roku wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego. W szeregach 4 pułku piechoty Legionów walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został odznaczony Krzyżem Walecznych i awansowany do stopnia porucznika. Po zakończeniu wojny zarządzał dobrami rodzinnymi, potem prowadził interesy w Indochinach. W 1927 roku pojął za żonę Krystynę Broel-Plater herbu Plater, w wyniku podziału ojcowizny uposażony Rytwianami. Małżeństwo doczekało się 3 dzieci: Joanny Marii, Macieja Mikołaja i Róży Gabrieli.

W czasie kampanii wrześniowej dowodził 2 kompanią I batalionu 2 pułku piechoty 2 Dywizji Piechoty Legionów Armii „Łódź”. Walczył pod Borową Górą, zginął pod Ołtarzewem. Pochowany został w zbiorowym grobie. W 1940 roku szczątki ekshumowano i przeniesiono do mogiły rodzinnej w klasztorze pokamedulskim Pustelni Złotego Lasu w Rytwianach. W latach 50. XX wieku na miejscu śmierci księcia ustawiono tablicę pamiątkową.

Pośmiertnie, w 1990 roku odznaczono go Srebrnym Krzyżem „Virtuti Militari”[1]. Odznaczenia bojowe Artura Radziwiłła rodzina przekazała zarządcy klasztoru w Rytwianach i obecnie są eksponowane w gablocie przy rodzinnym grobowcu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Kiljański. Wrześniowe boje 1939 r. w rejonie Ożarowa–Ołtarzewa: próba rekonstrukcji wypadków na podstawie dostępnych lektur. „Przegląd Pruszkowski”. 1, s. 80, 2009. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]