Atragon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Atragon
海底軍艦
Gatunek przygoda
science fiction
Data premiery Japonia 22 grudnia 1963
Kraj produkcji  Japonia
Język japoński, angielski
Czas trwania 94 min
Reżyseria Ishirō Honda
Scenariusz Shinichi Sekizawa
Główne role Ken Uehara
Jun Tazaki
Tadao Takashima
Yokō Fujiyama
Yu Fujiki
Hiroshi Koizumi
Muzyka Akira Ifukube
Zdjęcia Hajime Koizumi, Sokei Tomioka, Teisho Arikawa
Scenografia Takeo Kita, Akira Watanabe
Montaż Kazuji Taira
Produkcja Tomoyuki Tanaka
Wytwórnia Tōhō
Dystrybucja Japonia Tōhō
Przychody brutto 175 000 000 ¥

Atragon (jap. 海底軍艦 Kaitei Gunkan)japoński film przygodowy z 1963 roku w reżyserii Ishirō Hondy.

Film jest luźną adaptacją powieści Shunrō Oshikawy pt. The Undersea Warship: A Fantastic Tale of Island Adventure (jap. 海島冒険奇譚 海底軍艦 Kaitō Bōken Kidan: Kaitei Gunkan) i opowiadania Shunrō Oshikawy pt. Undersea Kingdom (jap. 海島冒険奇譚 海底軍艦 Kaitei Ōkoku).

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Nocą dwóch fotografów – Susumu i Yoshito prowadzi sesję fotograficzną z modelką w okolicach portu. Nagle wyłania się z wody dziwaczny nurek, a następnie skradziona taksówka wpada do wody. Następnego dnia prowadzone jest dochodzenie przez detektywa Itō. Taksówkarz wspomina, że złodziej miał gorące ręce, a Susumu i Yoshito mówią, że nurek parował w kontakcie z wodą. Wkrótce uwagę Susumu przykuwa piękna kobieta, w której widzi idealną modelkę i robi zdjęcie tablicom rejestracyjnym jej samochodu. Do studia fotograficznego przychodzi detektyw Itō informujący, że porwano dwóch naukowców specjalizujących się w gejzerach i inżynierii.

Tymczasem do Kusumiego, szefa Kokoku Shipping Co. Ltd., przychodzi dziennikarz Uoto Unno. Wiedząc o służbie Kusumiego w Cesarskiej Marynarce Wojennej w stopniu kontradmirała informuje go o istnieniu okrętu podwodnego I-403 oraz o tym, że jego podwładny – kpt. Hachiro Jinguji wciąż żyje. Kusumi twierdzi, że Jinguji zginął podczas bitwy o Saipan, jednak jego siostrzenica i zarazem cóka Jingujiego – Makoto wierzy w zapewnienia Unno. Kusumi mówi jej, że Jinguji był najlepszym budowniczym łodzi podwodnych i zagorzałym patriotą.

Makoto jest też kobietą widzianą przez Susumu i Yoshito w porcie. Po zlokalizowaniu jej jadą samochodem za jej limuzyną. Zauważają, że szofer zachowuje się dziwnie. Okazuje się, że Kusumi i Makoto zostali porwani, a ich szofer przedstawia się jako agent specjalny nr 23 Imperium Mu i zaprowadza ich nad morze, gdzie czeka statek. Susumu i Yoshito w ostatniej chwili ratują Kusumiego i Makoto przed agentem nr 23, który wskakuje do wody oznajmiając, że agenci Mu i tak po nich wrócą.

Cała czwórka informuje na komisariacie detektywa Itō o całym zajściu. Wkrótce policja otrzymuje przesyłkę dla kadm. Kusumiego. Jest to taśma filmowa z nagranym przemówieniem agenta nr 23. 12 tys. lat temu kontynent Mu był największym imperium na świecie, jednak jednej nocy zapadł się pod wodę. Ocalali z katastrofy wyewoluowali w silniejszą rasę tworzącą sztuczne słońce i zaawansowaną technologicznie cywilizację. Informuje także o I-403, którego załoga uciekła, zaś Jinguji w ukryciu tworzy znacznie potężniejszą łódź podwodną, której plany nadzorował kadm. Kusumi. Imperium Mu żąda zaprzestania budowy łodzi podwodnej i każe światu poddać się pod ich kontrolę. W przeciwnym razie ich bóstwo, Manda rzuci na nich klątwę.

Władze Japonii i ONZ uznają film za mistyfikację, do momentu gdy japoński statek zostaje zniszczony przez okręty podwodne Mu. Wysłana przez ONZ nowoczesna atomowa łódź podwodna Red Satan podczas pościgu za okrętami podwodnymi Mu ulega zniszczeniu z powodu ciśnienia wody. Dowódcy Japońskich Sił Samoobrony proszą Kusumiego o natychmiastowy kontakt z Jingujim. Kusumi wciąż przekonany o śmierci Jingujiego mówi, że nie wie gdzie on jest. Tymczasem mężczyzna, który śledził od dłuższego czasu Makoto zostaje aresztowany i zaprzecza byciu agentem Mu. Kusumi domyśla się, że jest żołnierzem japońskiej armii. Mężczyzna momentalnie przedstawia się jako podof. Tomo Amanoshome będący pod dowództwem kapitana Jingujiego. Niechcący zdradza, że Jinguji nadal żyje, ale odmawia podania jego aktualnego położenia. Wkrótce następuje małe trzęsienie ziemi spowodowane przez Mu jako karę za dalszy opór świata przed poddaniem się.

Amanoshome wciąż nie chce zdradzić, gdzie znajduje się Jinguji, ale zgadza się na zaprowadzenie do jego tajnej bazy. Wraz z det. Itō, Susumu, Yoshito, Makoto, Unno i Kusumim kieruje się na małą tropikalną wyspę, gdzie spotykają się z oddziałem Amanoshome. Unno zauważa, że wyspa jest pełna bogatych zasobów naturalnych. Wkrótce pojawia się kapitan Jinguji. Informuje wszystkich, że tubylcy wyspy weszli w skład jego załogi i pomogli mu w budowie podwodnego pancernika o nazwie Atragon (oryg. Gotengo). Jinguji wprawia wszystkich w osłupienie mówiąc, że Atragon powstał, by służyć tylko Japonii i odmawia ratowania reszty świata. Następnego dnia Jinguji zaprasza wszystkich na test Atragona, który także potrafi unosić się w powietrzu. Podczas świętowania udanego testu Jinguji wyjaśnia, że po ataku znacznie silniejszej marynarki Mu musiał porzucić I-403, na których były wczesne plany Atragona. Kusumi próbuje znowu przekonać Jingujiego do zmiany zdania, jednak ten nie chce przyjąć do wiadomości, że Japonia porzuciła imperializm.

Oburzona mentalnością ojca Makoto zarzuca Jingujiemu, że dla niego bardziej liczy się wojna niż własna córka. Będący tego świadkiem Susumu podziela jej zdanie, jednak Jinguji mówi mu, że przez 20 lat nieobecności wciąż pamiętał o córce i prosi go, by ten ją chronił. Makoto zostaje schwytana przez Unno, który ujawnia się jako jeden z agentów specjalnych Mu. Susumu próbuje jej pomóc, ale i jego porywa Unno. Hangar, w którym znajduje się Gotengo, eksploduje, a Unno ucieka jeepem do wody razem z zakładnikami. W Imperium Mu cesarzowa rozkazuje złożyć zakładników w ofierze Mandzie, który jest wężem morskim podobnym do smoka orientalnego. Zakładnikami także są dwaj zaginieni japońscy naukowcy zmuszani niewolniczo do napraw w jaskiniach.

Imperium rozpoczyna atak wyłaniając się z góry Mihara i ogłasza przeprowadzenie masowego światowego ataku, o ile Atragon nie zostanie zniszczony. Tymaczem Jinguji nakazuje uruchomić Atragona, by rozprawić się z siłami Mu, które zaczyna atak w Zatoce Tokijskiej. Atragon ściga pod wodą okręt wielkiego kapłana Mu. W Imperium Mu gdy cesarzowa rozkazuje złożyć zakładników Mandzie, Susumu obezwładnia ją i grozi, że wypuści materiały wybuchowe przemycone przez naukowców. W przebraniach zakładnikom udaje się uciec, jednak cesarzowa wybudza Mandę. Zakładnicy wraz z cesarzową dostają się na pokład Atragonu. Manda zaczyna atakować Atragon, jednak zostaje odpędzona zaporą elektryczną, a następnie zamrożona co umożliwia załodze Atragonu desant na Imperium Mu. Wielki kapłan, agent specjalny nr 23 i Unno są w szoku, że jest przeprowadzany atak na elektrownie Mu. Po zniszczeniu elektrowni dwa okręty podwodne Mu chcą zaatakować Atragon, jednak zostają zniszczone, tym samym kładąc kres Imperium Mu. Cesarzowa widząc ostateczny upadek swej ojczyzny wskakuje do wody, chcąc podzielić los swych poddanych.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Scenarzysta filmu, Shinichi Sekizawa napisał scenę, w której kpt. Jinguji dowiedziawszy się o porwaniu córki chce ją poświęcić, by ocalić świat, co wywołuje spór pomiędzy nim a Kusumim. Ishirō Honda postanowił zrezygnować z niej, ponieważ widział fabułę jako powieść o problemach globalnych, a nie osobistych[1].
  • Manda została dodana do filmu na zlecenie Tomoyukiego Tanaki, producenta filmu[1].
  • Ishirō Honda nie miał pomysłu kogo obsadzić w roli cesarzowej Imperium Mu, do momentu gdy spotkał się z Tatsuko Kobayashi pracującą w jednej stacji Tōhō. Honda określił ją jako ciężko pracującą i energiczną osobę. Wygląd cesarzowej został stworzony przez samą Kobayashi[1].
  • Zespół Glassjaw wzięło tytuł Mu Empire od Imperium Mu z filmu[2].
  • Szkocki zespół stoner-metalowy Atragon nazwał się na cześć filmu[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Steve Ryfle, Ed Godziszewski, Ishiro Honda: A Life in Film, from Godzilla to Kurosawa, Wesleyan University Press, wrzesień 2017, s. 203-204, ISBN 978-0-8195-7087-1 (ang.).
  2. a b Joseph Schafer, Top Ten Kaiju Metal Crossovers, Decibel Magazine, 2 października 2017 [dostęp 2019-03-09] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]