To jest dobry artykuł

Attilio Bettega

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Attilio Bettega
ilustracja
Państwo  Włochy
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1953
Trydent
Data i miejsce śmierci 2 maja 1985
Zérubia
Sezon 1978–1985
Seria Rajdowe mistrzostwa świata
Zespół Fiat, Lancia

Attilio Bettega (ur. 19 lutego 1953 w Trydencie, zm. 2 maja 1985 w Zérubii) – włoski kierowca rajdowy. W swojej karierze był członkiem takich zespołów jak: Fiat i Lancia. Jeździł z takimi pilotami jak: Maurizio Perissinot, Arnaldo Bernacchini czy Sergio Cresto.

Karierę rajdową Bettega rozpoczął 1972 roku, a jego pierwszym samochodem był Fiat 128 Coupé. W październiku 1978 roku zadebiutował w Rajdowych Mistrzostwach Świata jadąc samochodem Lancia Stratos HF. Debiutanckiego Rajdu San Remo nie ukończył z powodu wypadku. W październiku 1979 roku podczas Rajdu San Remo po raz pierwszy w karierze stanął na podium w rajdzie mistrzostw świata, gdy zajął 3. miejsce. W maju 1985, na 4. odcinku specjalnym Rajdu Korsyki, Bettega uderzył samochodem w drzewo i zginął na miejscu. Jego pilot Maurizio Perissinot nie doznał obrażeń.

Bettega wziął udział w 26 rajdach w mistrzostwach świata. 6 razy w swojej karierze stawał na podium w rajdach mistrzostw świata. Zdobył w nich 130 punktów. Wygrał 47 odcinków specjalnych[1].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Karierę rajdową Bettega rozpoczął w 1972 roku. Jego pierwszym samochodem rajdowym był Fiat 128 Coupé[2]. W 1973 roku osiągnął swój pierwszy sukces, gdy wygrał zawody Campeonato Triveneto[3]. Na przełomie sierpnia i września pojechał w pierwszym rajdzie mistrzostw Europy w karierze. Był to Rajd San Martino di Castrozza, w którym zajął 41. miejsce[4].

Od 1974 do 1976 roku Bettega startował prywatnym samochodem Opel Kadett GTE przygotowywanym przez firmę Carenini[5]. W 1977 roku jechał Autobianchi A112 Abarth z pilotką Isabellą Torghele, jego narzeczoną i późniejszą żoną. Wygrał puchar Trofeo Autobianchi A112[6]. Na 14 zawodów wygrał 5 z nich[5]. W 1977 roku jeździł również Lancią Stratos HF i zajął między innymi drugie miejsce w Rajdzie Aosty[3].

W 1978 roku Bettega nadal startował Lancią. W maju pojechał w Rajdzie Elby w ramach mistrzostw Europy, jednak go nie ukończył[7]. W czerwcu wziął udział w kolejnym rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie Antibes. Zajął w nim 2. miejsce i przegrał jedynie z Francuzem Bernardem Darniche'm[8]. W lipcu ponownie stanął na podium w mistrzostwach Europy. W niemieckim Rajdzie Hunsrück był drugi za innym kierowcą Lancii Stratos HF, Walterem Röhrlem[9]. W październiku Bettega zadebiutował w mistrzostwach świata. Pojechał samochodem Lancia Stratos HF wraz z narzeczoną Isabelą jako pilotką w Rajdzie San Remo. Jednak już na 1. odcinku specjalnym miał wypadek i wycofał się z rajdu[10]. W listopadzie wziął udział w Rajdzie Korsyki. Na 8. odcinku specjalnym wycofał się na skutek przebicia opon[11].

1979-1981: Fiat[edytuj | edytuj kod]

W 1979 roku Bettega zaczął jeździć samochodami Fiata[1]. W styczniu wystartował Fiatem Ritmo 75 Abarth wraz z nowym pilotem Mauriziem Perissinotem w Rajdzie Monte Carlo. Wycofał się z niego na 7. odcinku specjalnym z powodu awarii silnika[12]. Następnie w kwietniu pojechał Fiatem 131 Abarth w rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie Costa Smeralda. Odniósł w nim swoje pierwsze zwycięstwo w mistrzostwach Europy w karierze. Wygrał go z przewagą 1:01 minuty nad Luigim Battistollim i 5:53 minuty nad Maurem Pregliasco[13]. W innym kwietniowym rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie Elby, Bettega także stanął na podium. Był drugi za Antoniem Fassiną[14]. Natomiast w maju zwyciężył w Rajdzie 4 Regioni (w ramach mistrzostw Europy). Na mecie tego rajdu wyprzedził o 2:58 minuty Antonia Zaniniego i o 4:44 minuty Daria Cerrato[15]. W październiku Bettega pojechał w swoim drugim rajdzie mistrzostw świata w sezonie, Rajdzie San Remo. Na 70. odcinku specjalnym tego rajdu, Colle d'Oggia 2, odniósł swoje pierwsze oesowe zwycięstwo w mistrzostwach świata w karierze. Ostatecznie w Rajdzie San Remo zajął 3. pozycję po raz pierwszy stając na podium w mistrzostwach świata. Do zwycięzcy Antonia Fassiny stracił 18:42 minuty, a do drugiego Waltera Röhrla 14:28 minuty[16].

Sezon 1980 Bettega rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Pojechał w nim Fiatem Ritmo 75 Abarth z pilotem Mariem Mannuccim i zajął w nim 6. miejsce. W rajdzie tym wygrał jeden odcinek specjalny, Col de Turini 1[17]. W marcu wziął udział w Rajdzie Portugalii jadąc Fiatem 131 Abarth z Arnaldem Bernacchinim. Przed 14. odcinkiem specjalnym miał wypadek na drodze dojazdowej i był zmuszony wycofać się z rajdu[18]. Następnie Bettega pojechał w dwóch rajdach mistrzostw Europy, Rajdzie Costa Smeralda i Rajdzie 4 Regioni, jednak obu nie ukończył[1]. W maju, w Rajdzie Grecji, zdobył punkty do klasyfikacji mistrzostw świata, dzięki zajęciu w nim 8. miejsca[19]. Lipcowego Rajdu Argentyny Bettega nie ukończył. Na 7. odcinku specjalnym uszkodził miskę olejową[20]. W październiku pojechał w Rajdzie San Remo. Wygrał na nim dwa odcinki specjalne i ostatecznie ukończył go na 6. pozycji w klasyfikacji[21]. Swój ostatni start w 1980 roku Bettega zaliczył w w drugiej połowie października. Był to Rajd Korsyki, jednak Bettega go nie ukończył z powodu wypadku na 11. odcinku specjalnym[22].

Pierwszym rajdem sezonu 1981 był Rajd Monte Carlo. Bettega pojechał w nim Fiatem Ritmo 75 Abarth. Na 11. odcinku specjalnym wycofał się z powodu awarii silnika[23]. W marcu wziął udział w Rajdzie Portugalii jadąc Fiatem 131 Abarth. Wygrał w nim jeden odcinek specjalny (siódmy), Figueira da Foz, a na 19. odcinku wycofał się z powodu usterki silnika[24]. W kwietniu pojechał w rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie Costa Smeralda. Był w nim szósty[25]. Z kolei w czerwcu stanął na podium w Rajdzie Grecji, w którym był trzeci za dwoma Finami, Arim Vatanenem i Markku Alénem[26]. Pod koniec czerwca Bettega zwyciężył w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Il Ciocco e Valle del Serchio[27]. W październiku ponownie pojechał w mistrzostwach świata, tym razem w Rajdzie San Remo. Wygrał w nim dwa odcinki specjalnego, jednak nie ukończył go na skutek wypadku na 17. oesie[28]. Sezon 1981 Bettega zakończył startem w Rajdzie Aosty w mistrzostwach Europy. Był w nim drugi i przegrał jedynie z Michelem Cinotto[29].

1982-1985: Lancia[edytuj | edytuj kod]

Lancia 037, którą Bettega startował w latach 1982–1985

W 1982 roku Bettega podpisał kontrakt z zespołem Lancii na starty B-grupową Lancią 037[2]. W kwietniu wystartował tą Lancią w Rajdzie Costa Smeralda w mistrzostwach Europy. Nie ukończył go jednak z powodu awarii skrzyni biegów[30]. W maju pojechał w Rajdzie Korsyki. Na 11. odcinku specjalnym niedaleko miasteczka Salvareccio stracił panowanie nad samochodem i wypadł z trasy uderzając w pobliski mur. Akcja wyciągania kierowcy z rozbitego samochodu trwała 40 minut. Po wypadku został przetransportowany drogą lotniczą do szpitala w Turynie, gdzie stwierdzono złamanie obu nóg. W związku z rekonwalescencją po wypadku Bettega nie startował w rajdach do końca 1982 roku[5][31].

W 1983 roku Bettega wrócił do rajdów. W maju wystartował w Rajdzie Korsyki. Wygrał w nim dwa odcinki specjalne i ostatecznie zajął 4. miejsce w klasyfikacji generalnej ze stratą 13:49 minuty do zwycięzcy i partnera z zespołu Lancii, Markku Aléna[32]. Następnie Bettega wziął udział w Rajdzie Grecji. Wygrał w nim jeden, pierwszy, odcinek specjalny, a grecki rajd zakończył na 5. pozycji[33]. W czerwcowym Rajdzie Nowej Zelandii Bettega stanął na podium. Zajął w nim 3. miejsce za Walterem Röhrlem i Timem Salonenem[34]. W sezonie 1983 wystartował również w Rajdzie San Remo. W nim, podobnie jak w Nowej Zelandii, był trzeci. Przegrał jedynie z partnerami z zespołu Lancii, Alénem i Röhrlem[35]. W sezonie 1983 zajął 7. miejsce w mistrzostwach świata. Zdobył 42 punkty[36].

Sezon 1984 Bettega rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Wygrał w nim dwa odcinki specjalne, a rajd ukończył na 5. pozycji[37]. W marcu Bettega wziął udział w Rajdzie Portugalii. Wygrał pięć odcinków specjalnych, a między 17. a 23. odcinkiem specjalnym był liderem tego rajdu. Ostatecznie zakończył go na 3. miejscu za dwoma Finami, Hannu Mikkolą i Markku Alénem[38]. W kwietniu nie ukończył Rajdu Costa Smeralda, który odbył się w ramach mistrzostw Europy[39]. W maju pojechał w Rajdzie Korsyki. Zwyciężył na dwunastu odcinkach specjalnych. Od 1. do 7. odcinka specjalnego był liderem, jednak na skutek problemów technicznych samochodu ukończył korsykański rajd na 7. miejscu[40]. W drugiej połowie maja Bettega wystartował w Rajdzie Grecji. Zajął w nim 4. miejsce[41]. Następnie Bettega wziął udział w Rajdzie San Remo. Wygrał osiem odcinków specjalnych, a rajd ten ukończył na 2. miejscu, najwyższym w swojej karierze. Do zwycięzcy Ariego Vatanena stracił 5:27 minuty[42]. W listopadzie Bettega zaliczył start w mistrzostwach Europy, w Rajdzie San Marino, w którym zajął 3. lokatę[43]. W mistrzostwach świata w sezonie 1984 Bettega zajął 5. miejsce. Zdobył 49 punktów[44].

Rok 1985 Bettega rozpoczął od startu w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Costa Brava. Nie ukończył go, gdyż na 1. odcinku specjalnym uległ wypadkowi[45]. W kwietniu pojechał w mistrzostwach świata, w Rajdzie Safari. Wycofał się z niego na skutek awarii silnika[46]. W tym samym miesiącu wziął również udział w Rajdzie Costa Smeralda (mistrzostwa Europy). Do jego mety dojechał na 2. miejscu, o 57 sekund za Dariem Cerrato[47].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

W maju 1985 Bettega wystartował w swoim drugim rajdzie mistrzostw świata w sezonie, Rajdzie Korsyki[48]. W pierwszym dniu rajdu, 2 maja, na pierwszym kilometrze 4. odcinka specjalnego Zérubia – Santa Giulia, samochód Lancia 037 prowadzony przez Bettegę przejechał prawy zakręt po długiej prostej, następnie wszedł w ciasny lewy zakręt. O godzinie 10:45 przy wyjściu z tego zakrętu wpadł w poślizg i ściął słupek. Następnie wpadł do 2,5-metrowego wąwozu i uderzył prawą stroną w drzewo. Uderzenie było na tyle silne, że dach Lancii został rozerwany. Pilot Bettegi Maurizio Perissinot nie odniósł żadnych obrażeń i o własnych siłach wyszedł z samochodu by ostrzec innych kierowców. Na miejsce wypadku najszybciej przybyli Massimo Biasion, Bernard Béguin i François Chatriot. Po 20 minutach od zdarzenia na miejsce przybyła karetka pogotowia, której lekarz stwierdził, iż Bettega zginął na miejscu[49][50][5].

Reakcje po śmierci Bettegi[edytuj | edytuj kod]

Po wypadku Bettegi Rajd Korsyki był kontynuowany i wygrał go Francuz Bruno Saby jadący Renault 5 Maxi Turbo[48]. Z udziału w rajdzie wycofali się inni kierowcy zespołu Lancii, Markku Alén i Massimo Biasion[5].

Śmierć Bettegi przyczyniła się do zakazu startów samochodami grupy B i spowodowała dyskusje i większe naciski na bezpieczeństwo kierowców. W tym samym dniu, rok później, także w Rajdzie Korsyki, zginął inny kierowca Lancii, Fin Henri Toivonen wraz ze swoim pilotem Sergiem Cresto. W kilka godzin po wypadku Toivonena, prezydent FISA Jean-Marie Balestre wydał zakaz startów autami grupy B, który wszedł w życie z początkiem 1987 roku. Zespoły Audi i Forda wycofały się z rywalizacji natychmiast, a pozostałe zespoły brały udział w rajdach do końca 1986 roku. Nie doszła również do skutku rywalizacja w planowanej grupie S. Od tamtej pory najlepsze samochody miały się ścigać w grupie A[51].

Pamięć o Bettedze[edytuj | edytuj kod]

Bettega został pochowany 4 maja 1985 na cmentarzu w miejscowości Molveno, w której mieszkał z rodziną. W pogrzebie wzięła udział większość mieszkańców Molveno, a także tacy przedstawiciele świata rajdów jak: szef zespołu Lancii Cesare Fiorio, kierowcy i piloci Markku Alén, Adartico Vudafieri, Massimo Biasion, Tiziano Siviero Ilkka Kivimäki, Antonio Carello, Gianfranco Cunico czy Antonio Fassina, a także inni członkowie zespołu Lancii, prezydent CSIA Franco Serena i inni działacze włoskich związków motorowych[49].

Na Korsyce, w miejscu wypadku, ustawiono symboliczną tablicę poświęconą zmarłemu Bettedze[52].

Dla upamiętnienia Bettegi w mieście Bolonia podczas tamtejszego Motor Show odbywa się krótki rallysprint Memorial Attilio Bettega[53].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Bettega był żonaty z Isabellą, która kilkukrotnie była jego pilotką w rajdach. Miał z nią dwójkę dzieci: córkę Angelę i syna Alessandra. Alessandro, podobnie jak ojciec, został kierowcą rajdowym. Bettega wraz z rodziną mieszkał w miejscowości Molveno, w której jego rodzina posiadała hotel[5].

Zwycięstwa w Mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

Nr Rajd Sezon Pilot Samochód
1 Włochy Rajd Costa Smeralda 1979 Maurizio Perissinot Fiat 131 Abarth
2 Włochy Rajd 4 Regioni 1979 Maurizio Perissinot Fiat 131 Abarth
3 Włochy Rajd Il Ciocco e Valle del Serchio 1981 Maurizio Perissinot Fiat 131 Abarth

Starty w rajdach WRC[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Samochód 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Punkty Miejsce
1978 Attilio Bettega Lancia Stratos HF MCO
-
SWE
-
KEN
-
POR
-
GRE
-
FIN
-
CAN
-
ITA
NU
CIV
-
FRA
NU
GBR
-
0 -
1979 Attilio Bettega Fiat Ritmo 75 Abarth[a]
Fiat 131 Abarth
MCO
NU
SWE
-
POR
-
KEN
-
GRE
-
NZL
-
FIN
-
CAN
-
ITA
3
FRA
-
GBR
-
CIV
-
12 19.
1980 Fiat Italia Fiat Ritmo 75 Abarth[b]
Fiat 131 Abarth
MCO
6
SWE
-
POR
NU
KEN
-
GRE
8
ARG
NU
FIN
-
NZL
-
ITA
6
FRA
NU
GBR
-
CIV
-
15 19.
1981 Fiat Auto Torino Fiat Ritmo 75 Abarth[c]
Fiat 131 Abarth
MCO
NU
SWE
-
POR
NU
KEN
-
FRA
-
GRE
3
ARG
-
BRA
-
FIN
-
ITA
NU
CIV
-
GBR
-
12 20.
1982 Martini Racing Lancia 037 MCO
-
SWE
-
POR
-
KEN
-
FRA
NU
GRE
-
NZL
-
BRA
-
FIN
-
ITA
-
CIV
-
GBR
-
0 -
1983 Martini Racing Lancia 037 MCO
-
SWE
-
POR
-
KEN
-
FRA
4
GRE
5
NZL
3
ARG
-
FIN
-
ITA
3
CIV
-
GBR
-
42 7.
1984 Martini Racing Lancia 037 MCO
5
SWE
-
POR
3
KEN
-
FRA
7
GRE
4
NZL
-
ARG
-
FIN
-
ITA
2
CIV
-
GBR
-
49 5.
1985 Martini Racing Lancia 037 MCO
-
SWE
-
POR
-
KEN
NU
FRA
NU
GRE
-
NZL
-
ARG
-
FIN
-
ITA
-
CIV
-
GBR
-
0 -

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Prywatnym Fiatem Ritmo 75 Abarth startował w Rajdzie Monte Carlo.
  2. Fiatem Ritmo 75 Abarth startował jedynie w Rajdzie Monte Carlo.
  3. Fiatem Ritmo 75 Abarth startował jedynie w Rajdzie Monte Carlo.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Attilio Bettega profile (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  2. a b Attilio Bettega (wł.). Gruppo B. [dostęp 01.10.2014].
  3. a b Attilio Bettega Carriera Agonistica (wł.). Rally Club Attilio Bettega. [dostęp 01.10.2014].
  4. 10. Rally San Martino di Castrozza 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  5. a b c d e f Attilio Bettega (ang.). Motorsport Memorial. [dostęp 01.10.2014].
  6. .:: Attilio Bettega : That time on the Turinì ... ::. (ang.). Lancia Rally 037. [dostęp 01.10.2014].
  7. 11. Rallye dell'Isola d'Elba 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  8. 13. Rally d'Antibes 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  9. 11. Hunsrück Rally 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  10. 20. Rallye Sanremo 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  11. 22. Tour de Corse - Rallye de France 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  12. 47. Rallye Monte Carlo 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  13. 2. Rally Costa Smeralda 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  14. 12. Rallye dell'Isola d'Elba 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  15. 9. Rally 4 Regioni 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  16. 21. Rallye Sanremo 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  17. 48. Rallye Monte Carlo 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  18. 14. Rallye de Portugal - Vinho do Porto 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  19. 27. Acropolis Rally 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  20. 2. Rally Codasur 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  21. 22. Rallye Sanremo 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  22. 24. Tour de Corse - Rallye de France 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  23. 49. Rallye Monte Carlo 1981 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  24. 15. Rallye de Portugal - Vinho do Porto 1981 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  25. 4. Rally Costa Smeralda 1981 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  26. 28. Acropolis Rally 1981 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  27. 6. Rally Il Ciocco e Valle del Serchio 1981 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  28. 23. Rallye Sanremo 1981 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  29. Rally d'Aosta 1981 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  30. 5. Rally Costa Smeralda 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  31. Henri Toivonen e Attilio Bettega ou a ‘maldição’ do Lancia Nº4 (port.). Autosport.pt. [dostęp 01.10.2014].
  32. 27. Tour de Corse - Rallye de France 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  33. 30. Acropolis Rally 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  34. 13. Sanyo Rally of New Zealand 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  35. 25. Rallye Sanremo 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  36. Season 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  37. 52. Rallye Monte Carlo 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  38. 18. Rallye de Portugal - Vinho do Porto 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  39. 7. Rally Costa Smeralda 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  40. 28. Tour de Corse - Rallye de France 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  41. 31. Rothmans Acropolis Rally 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  42. 26. Rallye Sanremo 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  43. 12. Rally di San Marino 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  44. Season 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  45. 33. Rallye Costa Brava 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  46. 33. Marlboro Safari Rally 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  47. 8. Rally Costa Smeralda 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 01.10.2014].
  48. a b 29. Tour de Corse – Rallye de France 1985 (wł.). Gruppo B. [dostęp 01.10.2014].
  49. a b Addio Campione Tragedia al Rally Della Corsica in Maggio è Scomparso Attilio Bettega (wł.). Henri Toivonen.it. [dostęp 01.10.2014].
  50. El piloto Attilio Bettega muere en el Rally de Córcega (hiszp.). elpais.com, 1985-05-03. [dostęp 2014-10-09].
  51. Autosport 40th anniversary supplement (ang.). Henri Toivonen Tribute site. [dostęp 01.10.2014].
  52. Souvenirs. 2 Mai. Toivonen-Cresto et Bettega (fr.). AutoNews.info. [dostęp 01.10.2014].
  53. Motor Show: Bologna punta sul Memorial Bettega? (wł.). OmniCorse.it. [dostęp 01.10.2014].