Børge Brende

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Børge Brende
Ilustracja
Børge Brende (2008)
Data i miejsce urodzenia 25 września 1965
Odda
Minister spraw zagranicznych Norwegii
Okres od 16 października 2013
do 20 października 2017
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Espen Barth Eide
Następca Ine Marie Eriksen Søreide
Minister przemysłu i handlu Norwegii
Okres od 18 czerwca 2004
do 17 października 2005
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Ansgar Gabrielsen
Następca Odd Eriksen
Minister środowiska Norwegii
Okres od 19 października 2001
do 18 czerwca 2004
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Siri Bjerke
Następca Knut Arild Hareide
Odznaczenia
Komandor Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego OlafaOrder Zasługi Republiki Włoskiej I KlasyKrzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja)

Børge Brende (ur. 25 września 1965 w Oddzie[1]) – norweski polityk, prawnik, historyk i ekonomista, w latach 1997–2009 członek Stortingu, w latach 1994–1998 wiceprzewodniczący Partii Konserwatywnej (Høyre), w rządzie Kjella Magne Bondevika minister środowiska (2001–2004) oraz minister przemysłu i handlu (2004–2005), w latach 2013–2017 minister spraw zagranicznych w rządzie Erny Solberg, prezes Światowego Forum Ekonomicznego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1985 został doradcą politycznym Unge Høyres Landsforbund, młodzieżówki powiązanej z Partią Konserwatywną[2]. W latach 1986–1988 pełnił funkcję zastępcy jej przewodniczącego, następnie do 1990 był przewodniczącym tej formacji[2]. W 1989 został zastępcą reprezentanta w Stortingu. O pozycję tę ubiegał się w okręgu Sør-Trøndelag[1]. W latach 1990–1994 był członkiem zarządu banku mieszkaniowego[1]. W 1992 wszedł w skład zarządu gminy Trondheim, w którym pozostawał do 1997[1]. W 1993 po raz kolejny został zastępczym reprezentantem w parlamencie[1]. W latach 1994–1998 był wiceprzewodniczącym Partii Konserwatywnej[2]. W 1997 ukończył studia ekonomiczne, historyczne i prawnicze na Norweskim Uniwersytecie Naukowo-Technicznym (w Trondheim)[2].

W 1997 po raz pierwszy został wybrany do Stortingu, w 2001 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję[1]. W latach 1997–2004 był członkiem stałej komisji finansów i spraw gospodarczych[2]. 19 października 2001 został ministrem środowiska w drugim rządzie Kjella Magne Bondevika. W latach 2003–2004 był przewodniczącym Komisji do spraw Zrównoważonego Rozwoju w ramach ONZ [2]. 18 czerwca 2004 został zastąpiony na stanowisku ministra środowiska przez Knuta Arilda Hareide[3], sam objął zaś funkcję ministra przemysłu i handlu, którym pozostawał do 17 października 2005 (kiedy to władzę przejęła Partia Pracy)[3].

W latach 2005–2009, podczas swojej trzeciej kadencji w Stortingu, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego stałej komisji energii i środowiska[2]. W okresie tym był także członkiem norweskiej delegacji do Komitetu Parlamentarnego EFTA i Komitetu Parlamentarnego EEA[1]. W latach 2008–2009 pełnił funkcję dyrektora Światowego Forum Ekonomicznego w Genewie[2].

Podczas wyborów parlamentarnych w 2009 nie uzyskał wystarczającej liczby głosów, by ponownie zasiąść w parlamencie[1]. W latach 2009–2011 piastował stanowisko sekretarza generalnego Norweskiego Czerwonego Krzyża[2]. Od 2009 do 2012 był członkiem zarządu Norweskiej Szkoły Ekonomii i Zarządzania[1], od 2010 do 2013 przewodniczącym zarządu spółki Mesta, a w latach 2012–2013 członkiem zarządu przedsiębiorstwa Statoil[2]. W 2011 po raz kolejny został dyrektorem Światowego Forum Ekonomicznego w Genewie[2]. 16 października 2013 został mianowany przez króla Haralda V ministrem spraw zagranicznych w nowo utworzonym rządzie Erny Solberg[4]. Zakończył urzędowanie 20 października 2017[1], powracając do pracy w Światowym Forum Ekonomicznym, gdzie objął stanowisko prezesa[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2004 odznaczono go greckim Krzyżem Wielkim Orderu Feniksa[2]. W 2005 został komandorem Orderu Świętego Olafa[2] oraz kawalerem Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi Republiki Włoskiej[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty. Ma dwóch synów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Brende, Børge (norw.). Stortinget. [dostęp 2018-04-21].
  2. a b c d e f g h i j k l m Minister of Foreign Affairs: Børge Brende (Conservative Party) (ang.). regjeringen.no. [dostęp 2018-04-21].
  3. a b Kjell Magne Bondeviks andre regjering 2001–2005 (norw.). regjeringen.no. [dostęp 2016-09-28].
  4. Here’s Norway’s new government (ang.). News in English, 16 października 2016. [dostęp 2016-09-28].
  5. a b Our Leadership (ang.). weforum.org. [dostęp 2018-04-21].
  6. Lars Joakim Skarvoy, Gun Kari Hegvik: Kilder til VG: Børge Brende har sagt ja til å bli utenriksminister (norw.). VG, 13 października 2013. [dostęp 2016-09-28].