Bąblin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°40′40.1″N 16°43′5.6″E
- błąd 4 m
WD 52°40'21"N, 16°42'47"E
- błąd 2036 m
Odległość 2 m
Bąblin
wieś
Ilustracja
Wejście na teren siedziby Misjonarzy Świętej Rodziny
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat obornicki
Gmina Oborniki
Sołectwo Bąblin
Liczba ludności (2009) 179[1]
Strefa numeracyjna 61
Tablice rejestracyjne POB
SIMC 0591248
Położenie na mapie gminy Oborniki
Mapa konturowa gminy Oborniki, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Bąblin”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Bąblin”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Bąblin”
Położenie na mapie powiatu obornickiego
Mapa konturowa powiatu obornickiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Bąblin”
Ziemia52°40′40,1″N 16°43′05,6″E/52,677806 16,718222

Bąblinwieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Oborniki[2].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Historia i obiekty[edytuj | edytuj kod]

Zabudowa w centrum wsi

Wieś po raz pierwszy była wzmiankowana w 1388 (Bandlino) i była wówczas własnością Macieja Jada Bandlińskiego (herbu Nałęcz). Kolejne rodziny, których własność stanowił Bąblin to: Rostworowscy, Kiszewscy i Dobrzyccy (do 1890, kiedy to wieś przejęła HaKaTa). W 1839 gościła tutaj Narcyza Żmichowska. W 1903 majątek został przez władze pruskie rozparcelowany. Resztówkę po parcelacji kupiło Towarzystwo Wypoczynkowe dla Kolejarzy i uruchomiło tu dom wypoczynkowy (1908). Dom przejęła w 1919 polska spółdzielnia Letnisko Kolejowców. W 1935 budynki odkupili Misjonarze Świętej Rodziny, a ich placówkę poświęcił 20 października 1935 arcybiskup August Hlond. Od października do grudnia 1939 niemieccy naziści urządzili tutaj obóz dla internowanych i wysiedlanych Polaków z powiatu obornickiego (upamiętnia to wmurowana w 1989 tablica pamiątkowa). W latach 1969-1980 pałac poddawany był licznym remontom i renowacjom. W 1982 dobudowano kaplicę Świętej Rodziny. Dawny dwór i park (3,12 ha) zajmowany przez misjonarzy wpisano do rejestru zabytków. Przy pałacu rośnie m.in. dąb o obwodzie około 4 metrów, szczelnie opleciony bluszczem. Monumentalne ogrodzenie założenia pałacowego i brama pochodzą z początku XX wieku. W parku droga krzyżowa oraz cmentarz zakonny z obeliskiem ku czci majora Mikołaja Dobrzyckiego. Oprócz pałacu i parku na uwagę zasługują:

  • szkoła z początku XX wieku,
  • aleja kasztanowców na osi pałacowej,
  • budynek dworca kolejowego (początek XX wieku),
  • część wsi powstała w okresie kolonizacji pruskiej[3].

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Według miejscowej legendy na drzewie koło wsi żył potwór z głową lwa, obgryzający korę i przeciągle wyjący. Był to przestępca, który powiesił się na tym drzewie i za swoje grzechy miał obgryzać tu korę. Jako że drwale ścięli częściowo drzewo, to potwór nie mógł dokończyć obgryzania i stąd potężnie wył[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. WWW gminy Oborniki - Statystyki. s. 47. [dostęp 2010-04-25].
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-06-19].
  3. Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.98-99, ​ISBN 978-83-7272-242-3
  4. Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.99, ​ISBN 978-83-7272-242-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]