Bładnice Dolne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bładnice Dolne
Przystanek kolejowy Skoczów Bładnice w Bładnicach Dolnych
Przystanek kolejowy Skoczów Bładnice w Bładnicach Dolnych
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat cieszyński
Gmina Skoczów
Sołectwo Bładnice
Liczba ludności (2010) 619
Strefa numeracyjna (+48) 33
Tablice rejestracyjne SCI
SIMC 0067180
Położenie wsi
Położenie wsi
Położenie na mapie gminy Skoczów
Mapa lokalizacyjna gminy Skoczów
Bładnice Dolne
Bładnice Dolne
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bładnice Dolne
Bładnice Dolne
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Bładnice Dolne
Bładnice Dolne
Położenie na mapie powiatu cieszyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu cieszyńskiego
Bładnice Dolne
Bładnice Dolne
Ziemia49°46′14,80″N 18°47′24,00″E/49,770778 18,790000

Bładnice Dolnewieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Skoczów, należąca wraz z Bładnicami Górnymi do sołectwa Bładnice, 619 mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Bładnice po raz pierwszy wzmiankowane zostały w 1416 r. w dokumencie kancelaryjnym księcia cieszyńskiego Bolesława[1]. Wieś była własnością szlachecką włączoną do Nierodzimia, siedziby właściciela. Jeden z nich, Jeremiasz Czamer, w latach 1608-1609 wydzielił część Nierodzimia i Bładnic swojej żonie i synowi. W następnych latach właściciele zmieniali się częściej. Pod koniec XVIII wieku zakupił je cieszyński książę i włączył do Komory Cieszyńskiej.

W 1782 r. Bładnice Dolne (wraz z Górnymi) miały 193 mieszkańców, z tego 53 katolików i 140 protestantów.[2] W 1840 ewangelicki ksiądz Karol Kotschy założył w Bładnicach Dolnych tzw. "Syberię" – szkołę dla luterańskich dzieci, która funkcjonowała tu jedynie cztery lata, po czym została przeniesiona do Skoczowa[1]. Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 26 budynkach w Bładnicach Dolnych na obszarze 221 hektarów mieszkało 195 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 88,2 os./km². z czego wszyscy byli polskojęzyczni, 71 (36,4%) mieszkańców było katolikami a 124 (63,6%) ewangelikami[3]. Do 1910 roku liczba mieszkańców wzrosła do 204 osób, z czego wszyscy dalej byli polskojęzyczni, 61 (29,9%) było katolikami a 143 (70,1%) ewangelikami[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bładnice. W: Jan Wantuła: XI Kalendarz Miłośników Skoczowa. Ustroń-Nierodzim: FHU "MADAR" Marek Rymorz, 2006, s. 50-51. ISBN 83-921462-8-X.
  2. Londzin Józef: Kościoły drewniane na Śląsku Cieszyńskim (z pośmiertnych zapisków Autora przejrzał, uzupełnił I do druku przygotował ks. R. Tomanek), Nakładem i drukiem „Dziedzictwa błog. Jana Sarkandra”, Cieszyn 1932, s. 210;
  3. Gemeindelexikon der im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder, bearbeitet auf Grund der Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1900, XI. Schlesien. Wien: 1906. (niem.)
  4. Ludwig Patryn (ed): Die Ergebnisse der Volkszählung vom 31. Dezember 1910 in Schlesien. Troppau: 1912. (niem.)