Barbara Górnicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barbara Górnicka
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1956
Warszawa
Profesor doktor habilitowana nauk
medycznych
Specjalność:
patomorfologia
Alma Mater Akademia Medyczna w Warszawie
Doktorat 22 maja 1996 – patologia ogólna i doświadczalna
AM w Warszawie
Habilitacja 2005
AM w Warszawie
Profesura 30 grudnia 2009
Profesor nadzwyczajna WUM
Uczelnia Warszawski Uniwersytet Medyczny
Jednostka Katedra i Zakład Patomorfologii WUM
Stanowisko Prorektor ds. Dydaktyczno-Wychowawczych
(od 2016)
Prodziekan ds. studenckich lat I-III IWL WUM
(2008–2016)
Okres zatrudn. od 1988
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Barbara Małgorzata Górnicka (ur. 10 grudnia 1956 w Warszawie) – polska lekarka, profesor nauk medycznych, prorektor Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Barbara Górnicka w 1975 zdała maturę w XXXV LO im. Bolesława Prusa w Warszawie. Następnie, w 1981, I Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Warszawie, uzyskując tytuł lekarza. W 1985 kończy specjalizację I stopnia w zakresie anestezjologii pod kierunkiem Andrzeja Zawadzkiego oraz w zakresie patomorfologii pod kierunkiem Stefana Krusia (I stopień – 1989, II stopień – 1991). W 1996 uzyskuje na macierzystej uczelni stopień doktora nauk medycznych na podstawie pracy Metaplazja żołądkowa w opuszce dwunastnicy: związek z chorobą wrzodową i zakażeniem Helicobacter pylori (promotor: S. Kruś). W 2005 habilituje się tamże na podstawie monografii Ekspresja błonowych inhibitorów układu dopełniacza – CD59, CD55 i CD46 – w pierwotnych rakach dróg żółciowych. W 2009 otrzymała tytuł naukowy profesora.

Jej zainteresowania obejmują: patomorfologię transplantacyjną ze szczególnym uwzględnieniem przeszczepienia wątroby, patomorfologię chorób wątroby ze szczególnym uwzględnieniem zmian ogniskowych, patomorfologię endokrynologiczną ze szczególnym uwzględnieniem zmian w obrębie tarczycy i nadnercza, cytologię (biopsja aspiracyjna ciekoigłowa), patomorfologię przewodu pokarmowego.

W Polskim Towarzystwie Patologów była wiceprezeską (2011–2016) oraz wiceprzewodniczącą Oddziału Warszawskiego (2011–2016). Członkini Europejskiego Towarzystwa Patologów oraz Komitetu Naukowego „Polish Journal of Pathology”.

Wypromowała sześcioro doktorów.

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1981–1987 pracowała w Wojewódzki Szpital Zespolony przy ul. Kondratowicza w Warszawie. Następnie przez rok w Centralnym Szpitalu Klinicznym przy ul. Banacha. Od 1988 w Akademii Medycznej jako asystentka, od 1996 jako adiunktka, a od 2008 jako profesor nadzwyczajna. Pełniła bądź pełni szereg funkcji na uczelni, m.in.: prorektor do spraw dydaktyczno-wychowawczych (od 2016), prodziekan ds. studenckich lat I–III I Wydziału Lekarskiego (2008–2016), członkini Senatu (2008–2016).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest mężatką. Ma dwoje dzieci.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]