Barbara Otwinowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barbara Otwinowska
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1924
Toruń
Data i miejsce śmierci 15 stycznia 2018
Warszawa
Tytuł naukowy prof. dr hab.
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska (dwukrotnie) Warszawski Krzyż Powstańczy

Barbara Otwinowska (ur. 11 czerwca 1924 w Toruniu, zm. 15 stycznia 2018 w Warszawie[1]) – polska badaczka literatury, profesor nauk humanistycznych. W młodości sanitariuszka i łączniczka AK (pseudonimy: „Witek Błękitny”, „Baśka”), więzień polityczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W trakcie wojny kształciła się na tajnych kompletach, zdała maturę w 1944. Od 1943 działała w AK, uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Po powstaniu wywieziona na roboty przymusowe do Zagłębia Ruhry[2]. W 1945 podjęła studia polonistyczne i romanistyczne. W 1947 aresztowana przez komunistów w związku ze śledztwem dotyczącym rotmistrza Witolda Pileckiego. Więziona m.in. przez 3 lata w Fordonie[2]. W 1950 zwolniona, kontynuowała studia na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała w Instytucie Badań Literackich PAN. Uzyskała stopień doktora i doktora habilitowanego. W 1986 otrzymała tytuł profesora.

Zaangażowana w działalność środowisk kombatanckich, szczególnie kobiet-więźniów politycznych. Została członkiem Kapituły Honorowej Nagrody im. Danuty Siedzikówny „Inki”[3].

Wypowiadała się w filmach dokumentalnych Inka. Zachowałam się jak trzeba oraz W imieniu Polski Ludowej, Niepodległy. Opowieść o Januszu Krupskim.

Odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2007)[4][2], a także Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Armii Krajowej, dwukrotnie Medalem Wojska oraz Warszawskim Krzyżem Powstańczym[5]. W 2005 otrzymała nagrodę Kustosz Pamięci Narodowej[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarła Barbara Otwinowska, żołnierz AK i powstaniec warszawski. pap.pl, 16 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-16].
  2. a b c Nekrolog, „Rzeczpospolita”, 13 (10953), 17 stycznia 2017, A7, ISSN 0208-9130.
  3. Nagroda im. Danuty Siedzikówny „Inki” za rok 2015. fundacjaak.pl. [dostęp 2015-11-11].
  4. M.P. z 2007 r. nr 57, poz. 642.
  5. Barbara Otwinowska. ipn.gov.pl. [dostęp 2018-02-25].
  6. Kustosz Pamięci Narodowej 2005. ipn.gov.pl. [dostęp 2018-03-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]