Bartodzieje (ludność służebna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rodzaju ludności służebnej. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.

Bartodzieje (łac. mellifices) – kategoria ludności służebnej w Polsce w XXIII wieku, trudniąca się bartnictwem. Zobowiązana była do dostarczania władzom zwierzchnim określonej ilości miodu rocznie. Poświadczona źródłowo w XIIXIII wieku. Śladem jej istnienia są w toponomastyce nazwy miejscowe Bartodzieje[1].

Użycie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwę Bartodziej jako pasiecznik, dozorca barci wymienia Słownik staropolski, który podaje najstarszy zapis o bartodzieju jako o profesji w języku polskim w formie Barthodzyey pochodzący z 1457[2]. Ze średniowiecza pochodzą również pierwsze zapisy miejscowości o tej nazwie notowane w łacińskich dokumentach np. wieś Bartodzieje położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim zanotowana została w 1240 jako Barthodzege[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Modzelewski: Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, hasło "Bartodzieje". Warszawa: Wiedza Powszechna, 1981. ISBN 83-214-0185-6.
  • Kazimierz Rymut: Nazwy miejscowe Polski, t. I A-B, hasło "Bartodzieje". Kraków: Polska Akademia Nauk, Instytut Języka polskiego, 1996, s. 91. ISBN 83-85579-34-6.
  • Stanisław Urbańczyk: Słownik staropolski tom I (A — Ć), hasło "Bartodziej". Wrocław-Warszawa-Kraków: Pracownia, Polska Akademia Umiejętności, 1953, s. 68.