Baszta Białogłówka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Baszta Białogłówka
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Stargard
Typ budynku baszta
Ukończenie budowy I poł. XV w.
Położenie na mapie Stargardu
Mapa lokalizacyjna Stargardu
Baszta Białogłówka
Baszta Białogłówka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Baszta Białogłówka
Baszta Białogłówka
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Baszta Białogłówka
Baszta Białogłówka
Położenie na mapie powiatu stargardzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu stargardzkiego
Baszta Białogłówka
Baszta Białogłówka
Ziemia53°20′30″N 15°02′54″E/53,341667 15,048333

Baszta Białogłówka – baszta pochodząca z pierwszej połowy XV wieku, zabytek Stargardu, znajdujący się w najstarszej części Starego Miasta, na obrzeżu dawnego grodziska, w sąsiedztwie bramy Wałowej, na zakolu Iny. Baszta Białogłówka, kolegiata Mariacka i pozostałe mury obronne rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 została uznana za pomnik historii[1].

Baszta swoją nazwę przyjęła od zwieńczającego jej hełm sześciokątnego stożka, otynkowanego na biały kolor. Zbudowana został a na podstawie kwadratowej, przechodzącej w kształt cylindra do wysokości ok. 30 m. Wewnątrz znajduje się sześć kondygnacji wraz z lochem więziennym. Baszta Białogłówka jest zabytkiem na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego.

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Istnieje legenda średniowieczna, która opowiada jak to większość mężczyzn Stargardu wyruszyła na walkę z rozkazu ówczesnego władcy. W mieście zostali tylko nieliczni rzemieślnicy, starcy, kobiety i dzieci. Opustoszałe miasto zaatakowały nieznane wojska, które zebrały się pod basztą. Bezbronne kobiety, zauważywszy wroga, zabrały niewielką ilość broni i stanęły do obrony. Ich walka wobec przeważających sił wroga była z góry przegrana. Wówczas wpadły na pomysł, aby w wielkich kotłach zagotować smołę. Gdy była odpowiednio gorąca, za pomocą prymitywnych podnośników wylały ją na armię wroga. Udało im się odeprzeć atak i ocalić miasto. Gdy ówczesny władca się o tym dowiedział, rozkazał pomalować szczyt baszty na biało i na cześć dzielnych mieszkanek nazwać ją „Basztą Białogłową”, ponieważ kiedyś kobiety za sprawą białych czepków noszonych na głowach nazywano „białogłowami”.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olszewski E., Stargardzkie abc, Stargard 2001.
  • Zenkner J., Stargard. Na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]