Bazylika św. Anny w Lubartowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Distinctive emblem for cultural property.svg A/116 z dnia 24.11.1956 r. i z 13.12.1966 r.
bazylika mniejsza
Ilustracja
widok na fasadę
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Miejscowość Lubartów
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Anny w Lubartowie
Wezwanie św. Anny
Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne wizerunki Św. Anna Samotrzecia
Położenie na mapie Lubartowa
Mapa lokalizacyjna Lubartowa
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Położenie na mapie powiatu lubartowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lubartowskiego
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Bazylika św. Anny w Lubartowie
Ziemia51°27′52″N 22°36′31″E/51,464444 22,608611
Strona internetowa
Lubartów, wnętrze Bazyliki pw. św. Anny

Bazylika mniejsza św. Anny w Lubartowie – świątynia budowana w latach 1733-1738, projektu Pawła Antoniego Fontany. Barokowa, murowana, dwuwieżowa, ufundowana przez Pawła Sanguszkę. Budowniczym Fary Lubartowskiej był Tomasz Rezler. Konsekracji świątyni dokonał biskup żmudzki Józef Michał Karp w 1738 roku. Kościół był wielokrotnie odnawiany, w szczególności zaś po pożarze z 1792 roku, kiedy to częściowo spłonął. Fasadę kościoła ozdabiają dwie wieże, które zwieńczone są pięknymi hełmami, oraz elewacja bogata w pilastry i gzymsy. Portal wejściowy, który jest wsparty na dwóch kolumnach, jest wykonany z czarnego marmuru.

Liczne zaokrąglenia, filary i witraże wzbogacają wnętrze grą światła. Ośmioboczna nawa środkowa, nakryta załamanym dachem zwraca szczególną uwagę w późnobarokowej bryle świątyni. Na ową nawę otwierają się arkady naw bocznych, których przęsła są połączone oryginalnymi górnymi prześwitami. W prawej nawie znajduje się epitafium z sercami fundatora (Pawła Karola Sanguszki) i jego żony – Barbary z Duninów Sanguszkowej. Od 26 lipca 2008 kościół posiada godność bazyliki mniejszej, co zawdzięcza wieloletnim staraniom księdza prałata Andrzeja Tokarzewskiego oraz arcybiskupa Józefa Życińskiego.

Na terenie placu bazyliki, dokładnie w jej południowo-zachodniej części, znajduje się wolno stojąca dzwonnica. Jest ona zbudowana w stylu barokowym, tak jak i parkan, a zapis o jej wymurowaniu pochodzi z 23 lutego 1748 r. Obecnie w dzwonnicy wiszą trzy dzwony: największy, św. Anna z 1984 roku; średni, św. Michał z XIX w.; mały, św. Jan Paweł II z 1985 roku. W 2016 roku wszystkie trzy dzwony zostały poddane gruntownej renowacji oraz zostały zainstalowane nowe napędy. Renowacja została przeprowadzona na skutek decyzji, którą podjął proboszcz tej parafii, ks. dziekan Andrzej Juźko, z powodu pogarszającego się stanu technicznego dzwonów. Na terenie bazyliki znajdują się ponadto jeszcze dwa małe dzwony. Pierwszy z nich to sygnaturka, która jest zawieszona w małej wieżyczce, znajdującej się na granicy nawy głównej i prezbiterium świątyni. Drugi natomiast, to dzwon, który znajduje się z tyłu południowej wieży zegarowej. Obecnie jest on nieczynny, lecz dawniej służył do wybijania godzin.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]