Benedykt Dąbrowski (pilot)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Benedykt Dąbrowski
Balbo
brak zwycięstw
Ilustracja
starszy szeregowy
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1920
Bydgoszcz
Data i miejsce śmierci 22 maja 1962
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 114 Eskadra Myśliwska
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa

Benedykt Dąbrowski (ur. 14 sierpnia 1920 w Bydgoszczy, zm. 22 maja 1962 w Krakowie) – polski pilot wojskowy, uczestnik II wojny światowej.

Urodził się w rodzinie kolejarskiej, syn Jana i Bronisławy z domu Janickiej. W 1932 roku rozpoczął naukę w Gimnazjum Matematyczno-Fizycznym im. Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy[1].

Absolwent Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy (przeniesionej w 1938 do Krosna) i Wyższej Szkoły Pilotażu Myśliwskiego w Grudziądzu. W 1939 otrzymał przydział do 114 eskadry myśliwskiej.

1 września 1939 r. przebywał wraz z eskadrą na lotnisku w Poniatowie pod Warszawą. 1 września zgłosił uszkodzenie niemieckiego bombowca. 14 września w rejonie Włodzimierza Wołyńskiego napotkał trzy Messerschmitty Bf 109 i został zestrzelony[1]. Ranny trafił do szpitala we Włodzimierzu Wołyńskim. Wykonał w sumie 17 lotów bojowych i brał udział w 11 walkach powietrznych.

Ze szpitala wyszedł o własnych siłach dopiero wiosną 1941 r. z krótszą lewą nogą. Pracował w warszawskiej Fabryce Silników Lotniczych przy ul. Kaczej. Powrócił do Bydgoszczy.

Latem 1942 r. wstąpił w szeregi Armii Krajowej pod pseudonimem „Balbo”. W listopadzie 1943 r. zorganizował Konspiracyjną Szkołę Małoletnich Lotnictwa[2], 12 osobową grupę młodych ludzi, których uczył lotnictwa. 23 stycznia 1945 dowodził oddziałem, który w ramach akcji "Alicja" opanował lotnisko w Bydgoszczy[3] i później przekazał je Rosjanom.

Zatrudniony w PLL LOT - latał jako pilot samolotów pasażerskich. Do 1948 był komendantem portu lotniczego na Okęciu.

Aresztowany w lipcu 1950 roku i skazany za 7 lat. Więzienie opuścił w 1955. Pracował w budownictwie. W lutym 1958 roku zrehabilitowany i ponownie zatrudniony w PLL LOT[4].

Zmarł na zawał serca 22 maja 1962 r. w Krakowie. Pochowany w Warszawie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[2].

W 1947 roku wydał swoje wspomnienia z walk we wrześniu 1939 pod tytułem: „114 start”. Książki „Eskadry straceńców” nie zdążył ukończyć.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Benedykt Dąbrowski. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-07-23].
  2. a b Benedykt Dąbrowski. niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2019-07-23].
  3. Cichy bohater walk o wyzwolenie Bydgoszczy w styczniu 1945 r.
  4. Jak dzielny pilot zdobył samoloty na lotnisku. bydgoszcz.wyborcza.pl. [dostęp 2019-07-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]