Berliet PR100

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Berliet PR 100
Ilustracja
Berliet w barwach MZK Piła na ul. Browarnej
Dane ogólne
Producent Berliet
Premiera ~1971
Lata produkcji 19711981
Miejsce produkcji  Francja
Dane techniczne
Typy nadwozia Średniopodłogowy autobus miejski klasy MAXI
Układ drzwi 2-2-0
Liczba drzwi 2
Skrzynia biegów półautomatyczna
Długość ~11350 mm
Wnętrze
Liczba miejsc siedzących 33+1
Portal Portal Komunikacja miejska

Berliet PR 100 – średniopodłogowy autobus miejski skonstruowany i produkowany we Francji w zakładach Berliet. Od roku 1972 także produkowany na podstawie zakupionej licencji przez JZS Jelcz, jako Jelcz-Berliet PR100/Jelcz PR100.

Historia modelu[edytuj | edytuj kod]

Berliet PR 100 na terenie zajezdni MZK Piła

Od roku 1981 autobus produkowany pod marką Renault. Od końca lat siedemdziesiątych widlastą jednostkę napędową Berliet V8 zastąpił rzędowy silnik Berliet MIP06.20.30. Po kolejnej modernizacji (w roku 1984) autobusy PR 100 otrzymały nowy silnik widlasty – Renault V6, zderzaki z tworzyw sztucznych, nowe, w pełni przeszklone drzwi, indywidualne siedzenia pasażerskie, nowy ekspozytor czołowej informacji pasażerskiej (znany w Polsce m.in. z autobusów Jelcz 120M).

W chwili powstania był przełomową konstrukcją, posiadał nowoczesną – kanciastą linię nadwozia, duże okna, szerokie drzwi. Zainstalowanie silnika na zwisie tylnym i zastosowanie napędu osi tylnej pozwalało na obniżenie przebiegu podłogi do wartości około 500 mm w drzwiach przednich oraz około 700 mm w drzwiach środkowych.

Berliet PR100 w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Po udanej eksploatacji dwóch wcześniej zakupionych autobusów Renault PR 100 w sierpniu 1992 roku, na przełomie grudnia 1993 MZK Piła zakupiło od francuskiego przewoźnika STAS Saint - Etienne osiem pojazdów marki Berliet PR 100. Na pilskie linie wyjechały one w lutym 1994 roku.

Po zakończeniu eksploatacji w MZK Piła w grudniu 2001 obydwa autobusy Renault PR 100 (184 i 185) oraz jeden Berliet PR 100 (191), trafiły w ręce kół miłośników komunikacji miejskiej w Bydgoszczy oraz Szczecinie.

Ponadto w Warszawie zachowany jest egzemplarz o numerze bocznym 3873. Należy do Klubu Miłośników Komunikacji Miejskiej w Warszawie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]