Bernard Łosiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bernard Łosiński
Sługa Boży
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1865-05-2020 maja 1865
Wiele
Data i miejsce śmierci 1940-04-2222 kwietnia 1940
Sachsenhausen
Dziekan dekanatu mirachowskiego; dziekan dekanatu kartuskiego
Okres sprawowania 1923–1926; 1926
Kanonik honorowy Kapituły Katedralnej Pelplińskiej
Okres sprawowania 1927
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Diecezja pelplińska
Prezbiterat 1891-03-1515 marca 1891
Bernard Łosiński
Data i miejsce urodzenia 1865-05-2020 maja 1865
Wiele
Data i miejsce śmierci 1940-04-2222 kwietnia 1940
Sachsenhausen
Poseł na Sejm Ustawodawczy (II RP)
Okres od 1919
do 1922
Przynależność polityczna Narodowe Zjednoczenie Ludowe
Poseł III kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 1930
do 1935
Przynależność polityczna Stronnictwo Narodowe
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Bernard Antoni Łosiński (ur. 20 maja 1865 w Wielu, zm. 20 kwietnia 1940 w Sachsenhausen) – Sługa Boży Kościoła katolickiego, polski duchowny katolicki, działacz polityczny, poseł na Sejm Ustawodawczy i III kadencji w II RP z ramienia Narodowego Zjednoczenia Ludowego oraz Stronnictwa Narodowego[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Teologię studiował w Münster i w Pelplinie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1891, a następnie do 1897 pełnił funkcję wikariusza katedralnego i prokuratora seminarium duchownego. W latach 1897–1939 był proboszczem w Sierakowicach, poza tym od 1926 kanonikiem chełmińskim.

Należał do wielu organizacji między innymi: Towarzystwa Pomocy Naukowej w Chełmnie, Towarzystwa Naukowego w Toruniu, czy Towarzystwa Przyjaciół Kaszub. Wspierał działalność Towarzystw Ludowych i Towarzystw Czytelni Ludowych.

W 1903 został wybrany na posła do sejmu pruskiego z okręgu wejherowski-pucko-kartuskiego. Był sekretarzem Koła Polskiego w sejmie pruskim. Jako jeden z nielicznych działaczy polskich z Pomorza przed 1914 został członkiem Towarzystwa Demokratyczno-Narodowego, a w 1918 wszedł w skład tajnej Ligi Narodowej. W 1920 w wyborach uzupełniających został wybrany z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego-Pomorze posłem na Sejm Ustawodawczy. Podczas kadencji był członkiem klubu Narodowego Zjednoczenia Ludowego. Następnie członek Związku Ludowo-Narodowego[1]. Ponownie na posła (III kadencji) został wybrany w 1930 z listy Stronnictwa Narodowego.

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Należał do najbardziej aktywnych na Pomorzu działaczy endeckich oraz przeciwników sanacji. Równocześnie był społecznikiem i gorącym patriotą. Przez całe swoje życie walczył o polski charakter Pomorza, przeciwstawiając się germanizacji Kaszub.

Aresztowanie i śmierć[edytuj | edytuj kod]

7 kwietnia 1940 został aresztowany przez gestapo i przewieziony do kartuskiego więzienia. Tu przebywał dwa dni i rano 9 kwietnia 1940 został dołączony do transportu więźniów ze Stutthofu i wraz z nim przewieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen w Niemczech. Po przybyciu na miejsce (10 kwietnia 1940) umieszczono go w bloku 18, skrzydło B. Wcześniej torturowany, 20 kwietnia 1940 został bestialsko zamordowany[3].

Jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wojciecha - rolnika i Matyldy z Kiedrowskich[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Parlamentarzyści - Pełny opis rekordu, bs.sejm.gov.pl [dostęp 2019-12-07].
  2. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.
  3. Mirosław Kuczkowski: Proboszcz jakiego nie znamy. Pelplin: Bernardinum, 2014, s. 80.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]