Bernard Bem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bernard Bem
Pełne imię i nazwisko Bernard Ludwik Bem
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1936
Dąbrówka Mała
Wzrost 166 cm
Pozycja napastnik, pomocnik, obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
KS 22 Dąbrówka Mała
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1956–1957 Kolejarz Katowice
1958–1971 Ruch Chorzów 262 (27)
1972 BKS Stal Bielsko-Biała

Bernard Ludwik Bem, pseudonim „Berek” (ur. 29 sierpnia 1936 w Dąbrówce Małej) – polski piłkarz, napastnik, zawodnik Ruchu Chorzów. Do 1947 nosił nazwisko Böhm.

Jest wychowankiem KS 22 Mała Dąbrówka. Następnie w latach 1956–1957 grał w Kolejarzu Katowice. Po nieudanej przygodzie w Kolejarzu, Bem przeniósł się do drużyny prowadzonej przez ówczesnego trenera Janosa Steinera, do Ruchu Chorzów. W Ruchu grał do 1971 roku, rozgrywając 262 mecze, zdobywając w nich 28 goli. Jest zaliczany do grona najwybitniejszych piłkarzy w historii klubu. W barwach Ruchu dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski w latach 1960 i 1968.

Bernard Bem jest przykładem niesamowitej wierności Niebieskim barwom. Był związany z klubem przez około 50 lat, co do dziś jest swoistym rekordem. Jako mały chłopak zaczął kibicować Ruchowi, następnie został zawodnikiem ulubionej drużyny a po skończonej karierze piłkarskiej pełnił funkcję kierownika drużyny. Był niezwykle uniwersalnym zawodnikiem, mógł występować na każdej pozycji oprócz bramkarza. Na boisku zawsze zostawiał całe zdrowie czym szczególnie zaskarbił sobie sympatię kibiców.

Największe osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]