Bernard Bugdoł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bernard Bugdoł (ur. 15 maja 1922 w Chropaczowie, zm. 29 sierpnia 2008 w Bytomiu) – górnik, w okresie PRL przodownik pracy, według ówczesnej socjalistycznej propagandy osiągał wyniki powyżej 500 procent normy. Pracował razem ze swoim bratem Rudolfem - również przodownikiem pracy.

Niektórzy podważają osiągnięcia braci Bugdołów, twierdząc że w rzeczywistości do ich wyników pracy zwierzchnicy w celach propagandowych wliczali dorobek więźniów i żołnierzy[potrzebny przypis], pracujących w okresie stalinowskim w kopalniach.

W 1952 skończył Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie i został inżynierem górnictwa[1]. Członek PZPR, z jej ramienia poseł na Sejm PRL I kadencji. Prezes klubu sportowego Górnik Zabrze (1949–1954). Dyrektor KWK Wujek w Katowicach, następnie dyrektor KWK Łagiewniki w Bytomiu, a następnie inspektor w Bytomskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego. Otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy.

W 1974 roku Wojciech Wiszniewski zrealizował o nim film dokumentalny O człowieku, który wykonał 552% normy, który z dystansem odnosił się do tematu przodowników pracy i ich późniejszych losów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Użyto broni, Nowa&Archiwum "Solidarności", Biblioteka Obserwatora Wojennego, Kraków 1988