Bernard Cazeneuve

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bernard Cazeneuve
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1963
Senlis
Premier Francji
Okres od 6 grudnia 2016
do 15 maja 2017
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Manuel Valls
Następca Édouard Philippe
Minister spraw wewnętrznych Francji
Okres od 2 kwietnia 2014
do 6 grudnia 2016
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Manuel Valls
Następca Bruno Le Roux
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP

Bernard Cazeneuve (ur. 2 czerwca 1963 w Senlis[1]) – francuski prawnik i polityk, parlamentarzysta i minister. Od 6 grudnia 2016 do 15 maja 2017 premier Francji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Instytut Nauk Politycznych w Bordeaux. Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Partii Socjalistycznej. Praktykował w zawodzie prawnika, pracował na stanowiskach politycznych w administracji rządowej. W latach 1997–2002 orzekał w instytucji Cour de Justice de la République[2].

Z ramienia PS w latach 1997–2002 i 2007–2012 zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym XI i XIII kadencji[1]. Piastował także szereg stanowisk w administracji lokalnej i regionalnej. Był radnym miejskim w Cherbourg-Octeville (1995–2000), następnie zastępcą mera (do 2001) i merem (do 2008) tego miasta. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego związku komunalnego (2004–2008), radnego departamentu Manche (1994–1998) i radnego regionu Dolna Normandia (2004–2007)[1].

16 maja 2012, po zwycięstwie François Hollande’a w wyborach prezydenckich i powołaniu przez niego nowego rządu, Bernard Cazeneuve objął urząd ministra delegowanego ds. europejskich w gabinecie, którego premierem został Jean-Marc Ayrault[3]. Utrzymał następnie mandat poselski w wyborach przeprowadzonych w kolejnym miesiącu[4]. Po dokonanej 21 czerwca 2012 rekonstrukcji pozostał w drugim gabinecie tego samego premiera na dotychczasowym stanowisku[5]. 19 marca 2013 powierzono mu funkcję ministra delegowanego ds. budżetu[2].

2 kwietnia 2014 objął urząd ministra spraw wewnętrznych w rządzie Manuela Vallsa[6]. Pozostał na nim również w utworzonym w sierpniu 2014 drugim gabinecie tegoż premiera. 6 grudnia 2016 został przez prezydenta Francji François Hollande’a desygnowany na stanowisko premiera, zastępując Manuela Vallsa, który odszedł z zamiarem kandydowania na prezydenta Francji[7].

10 maja 2017, po ogłoszeniu oficjalnych wyników wyborów prezydenckich, złożył dymisję swojego rządu, stając się najkrócej urzędującym premierem V republiki[8]. 10 maja 2017 premier złożył dymisję rządu w związku z wyborem nowego prezydenta Emmanuela Macrona[9]. Zakończył urzędowanie 15 maja 2017, gdy dzień po zaprzysiężeniu prezydent na nowego premiera powołał Édouarda Philippe’a[10]. Kilka miesięcy wcześniej zadeklarował, że nie wystartuje w wyborach parlamentarnych w czerwcu 2017[11].

W 2012 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Bernard Cazeneuve na stronie Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji (fr.). [dostęp 2014-04-02].
  2. a b Bernard Cazeneuve (fr.). francebleu.fr. [dostęp 2014-04-02].
  3. Décret du 16 mai 2012 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 17 maja 2012. [dostęp 2014-10-19].
  4. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 2014-04-02].
  5. Ayrault II: Batho et Pinel gagnent leur indépendance (fr.). lejdd.fr, 21 czerwca 2012. [dostęp 2014-04-02].
  6. Sapin aux Finances, Cazeneuve à l'Intérieur, Royal à l'Ecologie... le gouvernement de Manuel Valls (fr.). francetvinfo.fr, 2 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-02].
  7. Francja ma nowego premiera. tvn24.pl, 6 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-06].
  8. Le gouvernement Cazeneuve a officiellement démissionné (fr.). bfmtv.com, 10 maja 2017. [dostęp 2017-05-14].
  9. Le gouvernement Cazeneuve a officiellement démissionné (fr.). bfmtv.com, 10 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  10. Edouard Philippe, le député-maire Les Républicains du Havre, est nommé Premier ministre (fr.). francetvinfo.fr, 15 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  11. Comme Bernard Cazeneuve, Jean-Marc Ayrault renonce à tout mandat électif après 2017 (fr.). europe1.fr, 21 lutego 2017. [dostęp 2017-05-15].
  12. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 listopada 2012 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2013 r. poz. 276).