Biała Góra (powiat świdwiński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 53°53′9″N 16°0′42″E
- błąd 38 m
WD 53°53'N, 16°1'E, 53°57'N, 16°0'E
- błąd 2273 m
Odległość 454 m
Biała Góra
wieś
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat świdwiński
Gmina Rąbino
Liczba ludności  180
Strefa numeracyjna 94
Tablice rejestracyjne ZSD
SIMC 0310309
Położenie na mapie gminy Rąbino
Mapa lokalizacyjna gminy Rąbino
Biała Góra
Biała Góra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biała Góra
Biała Góra
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Biała Góra
Biała Góra
Położenie na mapie powiatu świdwińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świdwińskiego
Biała Góra
Biała Góra
Ziemia53°53′09″N 16°00′42″E/53,885833 16,011667

Biała Góra (niem. Ballenberg) – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Rąbino, na północ od wzniesienia Dębogórze.

W latach 1975–1998 wieś należała do woj. koszalińskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawna wieś rycerska, o której pierwsze wzmianki pochodzą z 1523 r. i wskazują, że była lennem rodu von Zozenow. W 1569 r. wzmiankowani jako właściciele byli Andreas i Jacob von Zezenow. W 1694 r. majątek kupił Max von Wolde. Po nim odziedziczył go jego syn Lorenz Jürgen, po którym dobra odziedziczyła wdowa Hedwig Elizabeth de domo Kameke, a po niej jej drugi mąż Caspar Edmund von Sydow. W 1750 r. z powodu złego gospodarowania majątek wystawiono na licytację. Kupił go Primislaw Ulrich von Kleist. Powierzchnia majątku w roku 1756 wynosiła 3 i 1/8 łana. Ówczesna wieś składała się z folwarku, owczarni, 5 dużych gospodarstw, 1 zagrodnika i kuźni – łącznie 9 domów. W 1774 r. jako właściciel figuruje Joachim Rüdiger von Kleist. Na początku XIX w. wieś na drodze koligacji przeszła w posiadanie rodziny von Borcke, by po pewnym czasie wrócić ponownie do von Kleistów. W 1853 roku właścicielem majątku była rodzina mieszczańska Schmeling, która następnie odsprzedała go Hermannowi Schmieden. Rodzina ta władała majątkiem do końca II wojny światowej. W okresie międzywojennym nastąpiła częściowa parcelacja majątku. Świadczą o tym śródwioskowe wybudowania, na które składają się jednakowe domy mieszkalne z zabudowaniami[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ​ISBN 83-7263-900-0