Bidziny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Bidziny w innych znaczeniach tej nazwy.
Bidziny
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Wojciechowice
Liczba ludności (2008) 910
Strefa numeracyjna 15
Kod pocztowy 27-532[1]
Tablice rejestracyjne TOP
SIMC 0809799
Położenie na mapie gminy Wojciechowice
Mapa lokalizacyjna gminy Wojciechowice
Bidziny
Bidziny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bidziny
Bidziny
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Bidziny
Bidziny
Położenie na mapie powiatu opatowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu opatowskiego
Bidziny
Bidziny
Ziemia50°50′27″N 21°37′41″E/50,840833 21,628056

Bidzinywieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Wojciechowice[2], przy drodze krajowej nr 74.

Prywatna wieś szlachecka, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sandomierskim województwa sandomierskiego[3]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Bidziny[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0809807 Bidziny-Folwark część wsi
0809813 Bidziny-Kolonia część wsi
0809820 Bidziny Poduchowne część wsi
0809836 Duża Strona część wsi
0809842 Gaje część wsi
0809859 Mała Strona część wsi

Znajdują się tu także obiekty fizjograficzne o nazwach: Drugie Półłanki, Łąki Bidzińskie, Ogrody, Pola Małostrońskie, Pola Poduchowne, Półłanki i Trzecie Półłanki.

Przez wieś przebiega zielony szlak rowerowy im. Witolda Gombrowicza, zaczynający się i kończący w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1326 miejscowość została wspomniana w bulli papieża Jana XXII jako Bidin[6]. Wieś była własnością wojewody sandomierskiego Stefana Bidzińskiego[7].

W wieku XIX Bidziny, wieś i folwark w powiecie opatowskim, gminie Wojciechowice, parafii Bidziny, posiada kościół paraf, murowany z XVIII w.

„Słynne są tutejsze gospodarstwa z wybornego gatunku pszenicy „sandomirki”. Obszar ziemi dworskiej 1104 mórg., włościańskiej 503 mórg. W 1827 r. było tu 38 domów i 336 mieszkańców. W roku 1885 było 57 domów i 454 mieszkańców. Parafia Bidziny dekanatu opatowskiego liczy 1624 dusz.”(opisał Bronisław Chlebowski SgKP t.I s.203)

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Późnobarokowy kościół parafialny pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła; wybudowany w 1720 roku, na miejsce wcześniejszego, drewnianego kościoła, który uległ zniszczeniu. Wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej: A.576 z 22.01.1957, z 21.06.1967 i z 30.03.1977)[8].
  • Cmentarz parafialny pochodzący z XIX wieku (nr rej.: A.577 z 14.06.1988)[8].
  • Figura św. Barbary z 1686 roku, powstała w janikowskim warsztacie kamieniarskim.
  • Figura św. Jana Nepomucena z II połowy XVIII wieku.
  • Figura św. Floriana z początku XIX wieku.
  • Latarnia z Chrystusem Frasobliwym, zwieńczona arkadowym wykrojem; wewnątrz znajduje się ludowa rzeźba Chrystusa Frasobliwego. Latarnia powstała w XIX wieku w warsztacie janikowskim.

Ludzie związani z Bidzinami[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Przeglądanie TERYT (Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2013-09-20].
  3. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapy, plany, Warszawa 1993, k. 3.
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  6. Bullarium Poloniae, Rzym 1982, t. I, s. 244.
  7. Zofia Trawicka, Życie polityczne szlachty województwa sandomierskiego w drugiej połowie XVII w., [w:] Między monarchą a demokracją. Studia z dziejów Polski XV–XVIII wieku, red. A. Sucheni-Grabowska, A. Żaryn, Warszawa 1994, s. 314.
  8. a b Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 41. [dostęp 2015-12-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Myjak: Tam, gdzie świt cywilizacji rolniczej: monografia krajoznawcza gminy Wojciechowice. Sandomierz: Prywatna Agencja Informacji Regionalnej Myjakpress; Wojciechowice: na zlec. Urzędu Gminy, 2006. ​ISBN 83-86436-73-5​ (Myjakpress).