Bieżuń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bieżuń
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat żuromiński
Gmina Bieżuń
Data założenia 1406
Prawa miejskie 1406
Burmistrz Andrzej Szymański
Powierzchnia 12,07 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

1875 (2017)[1]
158,2 os./km²
Strefa numeracyjna +48 23
Kod pocztowy 09-320
Tablice rejestracyjne WZU
Położenie na mapie gminy Bieżuń
Mapa lokalizacyjna gminy Bieżuń
Bieżuń
Bieżuń
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bieżuń
Bieżuń
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Bieżuń
Bieżuń
Położenie na mapie powiatu żuromińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu żuromińskiego
Bieżuń
Bieżuń
Ziemia52°57′41″N 19°53′27″E/52,961389 19,890833
TERC (TERYT) 1437014
SIMC 0111981
Urząd miejski
ul. Warszawska 2
09-320 Bieżuń
Strona internetowa

Bieżuńmiasto w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie żuromińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bieżuń, nad rzeką Wkrą.

Prywatne miasto szlacheckie położone było w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sierpeckim województwa płockiego[2]. Miasto prywatne Królestwa Kongresowego, położone było w 1827 w powiecie mławskim, obwodzie mławskim województwa płockiego[3]. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. ciechanowskiego. Bieżuń uzyskał lokację miejską w 1406 roku, został zdegradowany przed 1700 rokiem. Ponownie odzyskał prawa miejskie w 1767 roku i stracił w 1869 roku. W grudniu 1993 roku Rada Ministrów nadała mu prawa miejskie[4], a rozporządzenie weszło w życie 1 stycznia 1994 roku[5].

Według danych z 31 grudnia 2004 r. miasto miało 1903 mieszkańców[1].

Historia i teraźniejszość[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Andrzeja Zamoyskiego, upamiętniający także nadanie praw miejskich w 1406 r., potwierdzenie ich w 1767, odebranie w 1869 i ponowne nadanie w 1994, usytuowany na rynku miejskim

W XIV wieku Bieżuń był ośrodkiem intensywnej kolonizacji, w 1406 otrzymał prawa miejskie. W XVIII wieku stanowił własność Zamoyskich, którzy zapewnili mu rozkwit i ożywienie gospodarcze. W późniejszych latach miasto wielokrotnie zmieniało właścicieli, było miejscem targów i stanowiło lokalny ośrodek handlowy. W I połowie XIX wieku rozwinęło się sukiennictwo, podczas powstania styczniowego w okolicach miasta potyczki. W ramach represji Bieżuń został pozbawiony praw miejskich i zdegradowany do roli wsi. Po 1945 stał się miejscowością rolniczą, przodującą w hodowli drobiu, ogrodnictwie szklarniowym, z drobnym przemysłem spożywczym i rzemiosłem. W czasach Polski Ludowej powstało liceum ogólnokształcące i dom kultury[6]. Rozporządzeniem Rady Ministrów z 13 grudnia 1993 roku Bieżuniowi przywrócono prawa miejskie[4]. Rozporządzenie weszło w życie 1 stycznia 1994 roku[5].

Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika.

W Bieżuniu urodził się Izaak Cylkow, pierwszy rabin Wielkiej Synagogi w Warszawie; z Bieżunia pochodzi wicemistrz olimpijski z Pekinu w rzucie dyskiem, Piotr Małachowski, oraz polski aktor i reżyser teatralny Jerzy Bończak

Burmistrzowie Bieżunia[edytuj | edytuj kod]

  • Alina Truszczyńska (1994-1998)
  • Roman Kochanowicz (1998-2002)
  • Ewa Łubińska (2002-2010)
  • Andrzej Szymański (od 2010)

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piramida wieku mieszkańców Bieżunia w 2014 roku[1]


Piramida wieku Biezun.png

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Wybrane zabytki
Pałac Zamoyskich
Drewniany dom
Drewniany dom

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W mieście zbiegają się drogi wojewódzkie:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Bieżuń (mazowieckie) » mapy, nieruchomości, GUS, noclegi, szkoły, regon, atrakcje, kody pocztowe, bezrobocie, wynagrodzenie, zarobki, edukacja, tabele, demografia, przedszkola, Polska w liczbach [dostęp 2020-06-24] (pol.).
  2. Corona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
  3. Tabella miast, wsi, osad Królestwa Polskiego, z wyrażeniem ich położenia i ludności, alfabetycznie ułożona w Biórze Kommissyi Rządowéy Spraw Wewnętrznych i Policyi. T. 1 : A-Ł, Warszawa 1827, s. 23.
  4. a b ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 13 grudnia 1993 r. w sprawie nadania niektórym miejscowościom statusu miasta., www.prawo.pl, 1993.
  5. a b Nowe miasta - Archiwum Rzeczpospolitej, archiwum.rp.pl [dostęp 2020-07-01].
  6. Tomasz Chludziński, Janusz Żmudziński "Mazowsze, mały przewodnik" Wyd. Sport i Turystyka Warszawa 1978 s. 99

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]