Biernacice (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. dolnośląskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Biernacice
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat ząbkowicki
Gmina Ziębice
Liczba ludności (III 2011) 290[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-220
Tablice rejestracyjne DZA
SIMC 0856681
Położenie na mapie gminy Ziębice
Mapa lokalizacyjna gminy Ziębice
Biernacice
Biernacice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biernacice
Biernacice
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Biernacice
Biernacice
Położenie na mapie powiatu ząbkowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ząbkowickiego
Biernacice
Biernacice
Ziemia50°34′15″N 17°00′52″E/50,570833 17,014444

Biernacice (niem. Bernsdorf)wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Ziębice.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki miejscowości sięgają pierwszej połowy XIV w. W latach 1396-1810 Biernacice należały do zakonu cystersów z Henrykowa. W herbarzu szlachty śląskiej Romana Sękowskiego, można znaleźć informację, że w XVII w. Jan Jerzy, syn Pawła von Gaba und Ribian, nabył majątki Osiny Małe i Biernacice koło Ząbkowic Śląskich. Być może część wioski została przez cystersów sprzedana. Ziębicka linia rodziny von Gaba wygasła w 1795 r., wraz ze śmiercią Wacława Fryderyka Rudolfa (ur. 1715). Dwa lata po sekularyzacji majątków klasztornych przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III, w 1812 r., miejscowość nabyła Fryderyka Luiza Wilhelmina von Hohenzollern, żona księcia Wilhelma orańskiego, późniejszego króla Niderlandów. Majątek w Biernacicach wchodził w skład należących do Wilhelma orańskiego dóbr henrykowskich (Gesamtherrschaft Heinrichau). Następnie posiadłość odziedziczyła ich córka księżniczka Zofia orańska. W 1842 r. Zofia orańska (1824-1897) wyszła za mąż za Karola Aleksandra, wielkiego księcia Sachsen-Weimar-Eisenach. W ten sposób majątek w Biernacicach znalazł się w rękach dynastii Wettinów. Kolejnym właścicielem posiadłości był wielki książę Wilhelm Ernest (zm. 1923). Następnie dobra należały do jego dzieci: Zofii (1911-1988), Karola Augusta (1912-1988), Bernarda (1917-1986) i Jerzego Wilhelma (ur. 1920). W latach 30. XX wieku, część posiadłości została wykupiona przez Śląską Spółkę Ziemską i rozparcelowana. Po II wojnie światowej majątek rodziny książęcej został znacjonalizowany. W folwarku w Biernacicach urządzono Stację Hodowli Roślin.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • kościół pw. św. Donata, obecnie pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, z XVIII w.
  • pałacyk (nr 51), z 1890 r.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Kościół w Biernacicach wybudowano w 1705 roku i początkowo nosił wezwanie św. Donata. W 1938 roku został przebudowany do swojej dzisiejszej formy. Wraz z przebudową zmianie uległo również wezwanie. Obecnie jest to kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Z poprzedniej świątyni zachowały się cynowe lichtarze z XVIII w. Kościół należy do parafii św. Wawrzyńca w Osinie Wielkiej w dekanacie ziębickim.

Pałacyk[edytuj | edytuj kod]

W rejestrze zabytków sztuki jako datę budowy pałacyku w Biernacicach podano 1890 r. W tym czasie majątek w miejscowości należał do rodziny książąt Sachsen-Weimar-Eisenach. Wobec braku materiałów źródłowych trudno stwierdzić jakie funkcje pełnił ówcześnie budynek w Biernacicach. Być może mieszkał w nim zarządca majątku, lub była to rezydencja jednego z członków rodziny książęcej. Budynek powstał w stylu neorenesansowym. Jest murowany z cegły, potynkowany, wzniesiony na planie nieregularnego czworoboku, dwukondygnacyjny, z trzykondygnacyjnym ryzalitem zwieńczonym szczytem schodkowym i kwadratową wieżą, nakryty dachami dwuspadowymi. Posiada przyziemie boniowane, okna w opaskach uszatych, z prostokątnymi i trójkątnymi nadokiennikami. Do pałacu przylega park krajobrazowy z II połowy XIX w. Po II wojnie światowej był on obiektem mieszkalnym dla okolicznych rodzin. Obecnie pałacyk można zobaczyć jedynie z zewnątrz. Budynek jest zabezpieczony przed wejściem do środka, stanowi własność prywatną.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]