Bitches Brew Live

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitches Brew Live
Album koncertowy Milesa Davisa
Wydany 8 lutego 2011
Nagrywany 1969, 1970
Gatunek jazz, free jazz, fusion
Długość 59:44
Wydawnictwo Columbia/Legacy
Producent Teo Macero
Oceny
Album po albumie

Bitches Brew Live – jazzowy album Milesa Davisa prezentujący koncertowe nagrania utworów z albumu Bitches Brew utrzymane w stylu fusion i wydany w roku 2011 przez firmę Columbia/Legacy.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

1969[edytuj | edytuj kod]

W 1969 roku miał odbyć się kolejny Newport Jazz Festival. Aby zwiększyć zainteresowanie festiwalem i sprzedać więcej biletów, impresario festiwalu George Wein zaprosił obok ikon jazzu (Buddy Rich, Art Blakey i Dave Brubeck) takich wykonawców jak m.in. Led Zeppelin, Jethro Tull i Sly and The Family Stone. Miles Davis, wbrew swoim zwyczajom, że przyjeżdżał na festiwal, dawał koncert i natychmiast wyjeżdżał bez słuchania kogokolwiek, tym razem był na miejscu przez cały weekend i słuchał każdego wykonawcę oraz obserwował reakcje publiczności po ich występach[1].

Kwintet Milesa Davisa występował 5 lipca, trzy tygodnie przed wydaniem In a Silent Way. Tego samego dnia występowali: Gary Burton, John Mayall, Frank Zappa and the Mothers of Invention, Tal Farlowe, Red Norvo, Newport All-Stars i Ruby Braff.

Kwintet Davisa został później nazwany The Lost Quintet (Zagubiony kwintet), gdyż nigdy w tym składzie nie nagrał studyjnego albumu. Pech prześladował ich także podczas występu, gdyż Wayne Shorter utknął w korku i nie zdążył na koncert. Dlatego nagrania z 5 lipca są wykonywane przez kwartet.

Koncert był krótki, trwał nieco ponad 25 minut, ale bardzo intensywny.

W sześć tygodni później Miles Davis wszedł do studia i nagrał album Bitches Brew. W świetle tych nagrań widać, że album studyjny jednak nie był całkowicie improwizowany, gdyż zespół grał już od jakiegoś czasu utwory, które się na nim znalazły[2].

Sam Miles Davis był wtedy w znakomitej kondycji: był wtedy wegetarianinem, wolnym od narkotyków i ćwiczącym boks. Mimo tego, że większość ludzi obecnych na widowni festiwalu nie słyszała nowego, elektrycznego Davisa, występ został przyjęty z wielkim aplauzem[3].

1970[edytuj | edytuj kod]

Na początku 1970 roku odszedł z kwintetu Wayne Shorter i został zastąpiony przez Gary'ego Bartza, który grał poprzednio z McCoyem Tynerem i Maxem Roachem, ale miał także sporo własnych albumów. Oprócz niego Davis dodał brazylijskiego perkusjonistę Airto Moreirę oraz drugiego klawiszowca - Keitha Jarretta[3].

Ten septet grał w pierwszej połowie 1970 roku głównie na imprezach rockowych, otwierając występy dla takich wykonawców jak Grateful Dead, Santana i Neil Young.

Festiwal w sierpniu 1970 roku na wyspie Wight był jednym z największych w historii, zgromadził 600 tys. widzów. M.in. wystąpili The Who, Doors i Jimi Hendrix. Septet Milesa Davisa był jedynym zespołem jazzowym. Rockowa publiczność, która przerywała występy niektórych artystów (np. Joni Mitchell czy Krisa Kristoffersona), wysłuchała całego koncertu okazując entuzjazm[4].

Utwory[edytuj | edytuj kod]

# Tytuł Czas Uwagi
1. Miles Runs the Voodoo Down 10:26 Newport
2. Sanctuary 03:58 Newport
3. It's About That Time/The Theme 09:40 Newport
4. Directions 07:30 Isle of Wight
5. Bitches Brew 10:09 Isle of Wight
6. It's About That Time 06:17 Isle of Wight
7. Sanctuary 01:10 Isle of Wight
8. Spanish Key 08:15 isle of Wight
9. The Theme 02:10 Isle of Wight

Wszystkie kompozycje Milesa Davisa.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Newport Jazz Festival (5 lipca 1969)
Isle of Wight Festival (29 sierpnia 1970)
  • Miles Davis - trąbka
  • Gary Bartz - saksofon altowy, saksofon sopranowy
  • Chick Corea - elektryczne pianino
  • Keith Jarrett - organy
  • Dave Holland - kontrabas, gitara basowa
  • Jack DeJohnette - drums
  • Airto Moreira - instrumenty perkusyjne

Opis dysku[edytuj | edytuj kod]

  • producent - Teo Macero
  • inżynier nagrywający - Reice Hamel
  • producenci albumu - Richard Seidel i Michael Cuscuna
  • mastering - Mark Wilder i Maria Triana
  • studio - Battery Studios, New York City
  • remiks (dla nagrań z 1969 roku) - Mark Wilder
  • remiks (dla nagrań z 1970 roku) - Tom Cadley
  • czas - 59 min. 44 sek.
  • wytwórnia płytowa - Columbia/Legacy
  • nr katalogowy - 88697 81485 2
  • data wydania - 8 lutego 2011
  • dystrybucja - Sony Music Entertainment

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael Azerrad. Broszurka do albumu. Str. 3
  2. Michael Azerrad. Broszurka do albumu. Str. 4
  3. a b Michael Azerrad. Broszurka do albumu. Str. 6
  4. Michael Azerrad. Broszurka do albumu. Str. 8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michael Azerrad. "Broszura do albumu 'Bitches Brew Live'". Ss. 12