Bitków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitków
Ilustracja
Szyb naftowy w Bitkowie, pocztówka, ok. 1930
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód iwanofrankowski
Powierzchnia 31,710 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności

4359
Nr kierunkowy +380 3475
Kod pocztowy 78430
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa konturowa obwodu iwanofrankiwskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bitków”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Bitków”
Ziemia48°37′57″N 24°27′29″E/48,632500 24,458056
Strona internetowa
Portal Ukraina

Bitków (ukr. Битків) – osiedle typu miejskiego w rejonie nadwórniańskim w południowo-zachodniej części Ukrainy, położone 12 km na zachód od Nadwórnej pomiędzy rzekami Bystrzycą Sołotwinską a Bystrzycą Nadwórnianską u przedproża pasma Gorganów (obwód iwanofrankowski). 4359 mieszkańców (2020)[1], dla porównania spis powszechny w 2001 zanotował ich 4273[2].

Wieś królewska prawa wołoskiego, położona była w ziemi halickiej województwa ruskiego[3].

W okresie międzywojennym miasto znajdowało się w powiecie nadwórniańskim, w województwie stanisławowskim. Od września 1939-1941 znalazło się pod okupacją sowiecką, a później od 1941-1944 pod okupacją niemiecką. W latach 1945-1991 Bitków znajdował się w Ukraińskiej SRR.

Urodzeni w Bitkowie[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Wawszczak, znany rzeszowski dziennikarz, autor książki "KRESY KRAJOBRAZ SERDECZNY, Wspomnienia wypędzonych", Tom I i II, 2013[4]
  • Marian Chudy, podróżnik,
  • Bronisław Piwowar, długoletni pracownik ELWRO we Wrocławiu i Instytutu Maszyn Matemetycznych w Warszawie oraz amerykańskiego Wydawnictwa IDG Poland w Warszawie, współtwórca polskich komputerów: ODRA, RIAD, MAZOVIA.
  • Jan Ząbik (1914-2001), w czasie II WŚ służył w dywizjonach 305, 304 DB ostatnio w stopniu kpt. jako obserwator lotniczy. Kilkakrotnie ranny i kontuzjowany. Otrzymał wiele odznaczeń: krzyż Virtuti Militari V kl., dwukrotnie Krzyż Walecznych, trzykrotnie Medal Lotniczy, Odznaka Za Rany i Kontuzje. Jego sylwetka jest opisana w opracowaniu "Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii 1940-1947" znaną pod nazwą "listakrzystka"[5]. W 1947 roku wyemigrował do Kanady, gdzie zmarł w dniu 11.01.2001 w Ottawie, Ontario, Kanada.
  • Władysław Ząbik (1915-1974), prof. dr hab. inż., brat Jana. Studia rozpoczął na Politechnice Lwowskiej w 1935 roku. Podczas wojny pracował w Głównych Warsztatach Kolejowych we Lwowie w latach 1944-45. Dyplom uzyskał w 1946 roku na Wydz. Mechanicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Od 1945 roku pracował w Katedrze Metaloznawstwa; w maju 1957 nominowany na z-cę prof.; w latach 1961-64 przejściowo st. wykładowca; w roku 1963 uzyskał tytuł docenta (habilitacja), a tytuł profesora nadzwyczajnego w roku 1972. Był członkiem rzeczywistym Polskiej Korporacji Akademickiej “Roxolania” we Lwowie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]