Bitwa na wyspie Anglesey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa na wyspie Anglesey
Powstanie Boudiki 6061 n.e.
Ilustracja
Anglesey
Czas 60 n.e.
Miejsce wyspa Anglesey, Walia
Terytorium Brytania
Wynik zwycięstwo Rzymian
Strony konfliktu
Rzymianie Brytowie
Dowódcy
generał Gajusz Swetoniusz Paulinus
Siły
nieznane nieznane
Straty
bez ofiar wysokie (wojownicy, Druidzi, cywile)
brak współrzędnych

Bitwa na wyspie Anglesey – starcie pomiędzy wojskami rzymskimi a powstańcami Budyki w pierwszym roku powstania. Do bitwy doszło krótko po zakończonych sukcesami powstańców walkach o Colchester w roku 60.

Równocześnie z toczonymi na wschodzie kraju walkami wojowników Budyki, główne siły rzymskie dowodzone przez generała Gajusza Swetoniusza Paulinusa kontynuowały kampanię w Walii. Na brzegach wyspy Anglesey (Mona Insula) na Rzymian czekali wojownicy Deceanglów, Ordowików oraz Insulae. Rzymianie popłynęli na wyspę w niewielkich łodziach, napotykając na jej brzegu przygotowane do walki klany walijskie, a także miejscowych druidów modlących się o klęskę Rzymian. Po wylądowaniu na wyspie ośmieleni przez Paulinusa zabobonni żołnierze uderzyli z impetem na Walijczyków, nie oszczędzając nikogo: wojowników, druidów, a nawet miejscowych czarownic. Klęska Brytów była całkowita, wkrótce wyspę pokryły płonące ciała miejscowych wojowników. Po walce Rzymianie przemierzyli całą wyspę w poszukiwaniu łupów. Odkryto m.in. święte druidzkie gaje, gdzie miano składać ofiary z ludzi. W przeciwieństwie do Brytów, w bitwie Rzymianie nie ponieśli żadnych ofiar.

Krótko po tym zwycięstwie do Paulinusa dotarli gońcy z tragicznymi wieściami spod Colchester. Po szybko zwołanej naradzie wojennej i pozostawieniu niewielkiego garnizonu na wyspie, Paulinus z resztą wojska skierował się na wschód.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Stephen Dando Collins: Machina do zabijania. XIV legion Nerona, wyd. Bellona, Warszawa 2008, ​ISBN 978-83-11-11255-1