Wersja ortograficzna: Bitwa pod Broniną

Bitwa pod Broniną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Broniną
II wojna światowa, Kampania wrześniowa,
Ilustracja
Pomnik w Broninie
Czas 9 września 1939
Miejsce Bronina
Terytorium Polska
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  III Rzesza
Dowódcy
płk Leopold Endel-Ragis
Siły
22 Dywizja Piechoty Górskiej Oddział Wydzielony VII Korpusu i 27 DP VII Korpusu
Straty
200 zabitych, wielu rannych, ponad 1000 wziętych do niewoli około 200 zabitych i kilkuset rannych
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Ziemia50°27′56″N 20°45′34″E/50,465556 20,759444

Bitwa pod Broniną – bitwa kampanii wrześniowej stoczona 9 września 1939 w okolicach Broniny.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Do starcia doszło 9 września 1939 roku na terenie miejscowości Bronina i okolic. 22 Dywizja Piechoty Górskiej, dowodzona przez płk dypl. Leopolda Endel-Ragisa wchodząca w skład Armii „Kraków” stoczyła kilkunastogodzinny bój z Oddziałem Wydzielonym niemieckiego VII Korpusu, powracającym w kierunku Pińczowa po nieudanej próbie przejęcia mostu na Wiśle w Szczucinie dnia 7 września 1939 roku i 27 DP VII Korpusu przybyłą OW na odsiecz z Bogucic koło Pińczowa[1].

Ocenia się, że bitwa pod Broniną i bitwa polskiego Zgrupowania Południowego Armii Odwodowej Prusy pod Iłżą, w dniach 8-9 września 1939 roku to dwie największe bitwy wojny obronnej 1939 roku na terenie ówczesnego województwa kieleckiego.

W składzie 22 Dywizji Piechoty Górskiej pod Broniną walczyły:

Po ciężkim boju w Broninie dywizja przemieściła się w okolice Stopnicy, gdzie doszło do kolejnego starcia z oddziałami niemieckimi, po którym dywizja dotarła w okolice Rytwian z zamiarem wykonania natarcia pozorującego na Staszów[3].

Straty poniesione w boju pod Broniną przez 22DPG były dotkliwe - szacuje się, że na polu bitwy poległo blisko 200 żołnierzy, w tym kilkunastu oficerów. Było wielu rannych. Ponad 1000 żołnierzy dostało się do niewoli. Artyleria dywizji straciła 13 dział lekkich i 4 ciężkie. Szacunkowe straty niemieckie to około 200 poległych i kilkuset rannych. Większość poległych polskich żołnierzy spoczywa na cmentarzu w pobliskim Szczaworyżu, pozostali na cmentarzu w Busku-Zdroju i w Szańcu[4].

Broń i uzbrojenie pozostałe po bitwie lub ukryte przez żołnierzy polskich służyło w okresie okupacji niemieckiej partyzantom Batalionów Chłopskich i Armii Krajowej[5].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W okresie Polski Ludowej poległych w bitwie żołnierzy Wojska Polskiego upamiętniono tablicą wmurowaną w ścianę budynku szkoły w Broninie[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Osiński 1999 ↓.
  2. Steblik 1989 ↓, s. 717-724.
  3. "Powiat Staszowski" PISMO RADY I ZARZĄDU POWIATU STASZOWSKIEGO NR 29/ grudzień 2007 ISSN 1641-8212 str.18 "Historia pewnego sztandaru" Jan Mazanka
  4. Zwierzyniecki 2017 ↓, s. 98.
  5. Karaszewski 1980 ↓, s. 25-26.
  6. Czubryt-Borkowski 1988 ↓, s. 317.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czesław Czubryt-Borkowski: Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1988. ISBN 83-217-2709-3.
  • Bogumił Karaszewski: Partyzancka broń. O uzbrojeniu w Batalionach Chłopskich. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1980. ISBN 83-205-3201-9.
  • Robert Osiński: Wrzesień 1939 roku na ziemi buskiej. Busko-Zdrój: 1999. ISBN 83-905732-5-3.
  • Władysław Steblik: Armia "Kraków" 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07434-8.
  • Robert Zwierzyniecki: Zarys historii wsi parafii Szaniec. Kraków: Ridero, 2017. ISBN 978-83-8104-498-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]