Bitwa pod Częstoborowicami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Częstoborowicami
powstanie styczniowe
Ilustracja
Rzeź bezronnych powstańców pod Częstoborowicami
Czas 27 lipca 1863
Terytorium Lubelszczyzna
Wynik zwycięstwo Rosjan
Strony konfliktu
Polska Rosja
Dowódcy
Józef Jankowski, Adam Andrzej Zieliński płk. Baumgarten
Siły
ok. 1000 ok. 600
Straty
ok. 100 poległo 150 rannych nieznane
brak współrzędnych
Powstanie styczniowe

1863 r.: Ciołków (22 I)Szydłowiec (23 I)Lubartów (23 I)Mokobody (3 II)Węgrów (3 II)Wąchock (3 II)Rawa (4 II)Sosnowiec (6-7 II)Siemiatycze (6-7 II)Słupcza (8 II)Święty Krzyż (12 II)Miechów (17 II)Staszów (17 II)Krzywosądz (19 II)Nowa Wieś (I) (21 II)Dobra (24 II)Małogoszcz (I) (24 II) - Panki (26 II)Mrzygłód (1 III)Pieskowa Skała (4 III)Skała (5 III)Chroberz (17 III)Grochowiska (18 III)Igołomia (21 III) - Radoszewice i Kiełczygłów (27 III)Krasnobród (24 III)Praszka (11 IV)Buda Zaborowska (14 IV)Borowe Młyny (16 IV)Ginietyny (21 IV)Golczowice (22 IV)Wąsosz (23 IV)Jaworznik (24 IV)Nowa Wieś (II) (26 IV)Pyzdry (29 IV)Kobylanka (1-6 V)Pobiednik Mały (4 V)Stok (4-5 V)Krzykawka (5 V)Birże (7-9 V)Ignacewo (I) (8 V)Huta Krzeszowska (11 V)Horki (17-25 V)Łososin (24 V)Koniecpol (25 V)Salicha (26 V)Chruślina (I) (30 V)Nagoszewo (2-3 VI)Miłowidy (3 VI)Ignacewo (II) (8 VI)Lututów (15 VI)Góry (18 VI)Komorów (20 VI)Janów (6 VII)Świerże (9 VII)Ossa (10 VII)Rudniki (27 VII)Chruślina (II) (4 VIII)Depułtycze (5 VIII)Żyrzyn (8 VIII)Złoczew (20 VIII)Fajsławice (24 VIII)Sędziejowice (26 VIII)Kruszyna (29 VIII)Biłgoraj (2 IX)Panasówka (3 IX)Batorz (6 IX)Małogoszcz (II) (16IX)Czarnca (24 IX)Mełchów (30 IX)Wiewiec (6 X)Rybnica (20 X)Łążek (22 X)Strojnów (4 XI)Opatów (I) (25 XI)Brody (2 XII)Sprowa (4 XII)Mierzwin (5 XII)Huta Szczeceńska (9 XII)Janik (16 XII)
1864 r.: Iłża (17 I) - Lipa (15 II)Opatów (II) (21 II)Wąchock (15 III)

Bitwa pod Częstoborowicami – jedna z bitew powstania styczniowego stoczona 30 lipca 1863 r.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

W dworze w Rybczewicach zatrzymały się oddziały Grzymały, do których dołączyli Jankowski i Adam Andrzej Zieliński ze swoimi ludźmi. Wkrótce Grzymała opuścił dwór. Pozostali w nim jednak, lekceważąc doniesienia o nadciągającej armii rosyjskiej pod dowództwem płk. Baumgartena, Zieliński i Jankowski. Gdy armia rosyjska zbliżyła się, podjęto decyzję o wymarszu w stronę Częstoborowic[1]. 30 lipca 1863 roku pod Częstoborowicami rozegrała się bitwa pomiędzy siłami około 1000 powstańców a armią rosyjską[2] w sile 3 rot piechoty, oddziału ułanów i sotni Kozaków (ok. 600 ludzi). Części Polaków udało się uniknąć walki, część została jednak odcięta.

Bilans[edytuj | edytuj kod]

Bitwa zakończyła się klęską powstańców. Część powstańców uciekła, a większość tych, którym się to nie udało została w metodyczny sposób wymordowana przez Rosjan[2][1]. Ocenia się, że ok. 100 powstańców poległo, 150 zostało rannych[1].

Bitwa pod Częstoborowicami w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Tragedia powstańców stała się tematem obrazu nieznanego malarza pod tytułem Rzeź bezbronnych powstańców pod Częstoborowicami będącego własnością Muzeum Polskiego w Rapperswilu. W 1917 roku dzieło zaginęło[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Zieliński Stanisław: Bitwy i potyczki 1963–64; na podstawie materyałów drukowanych i rękopiśmiennych Muzeum Narodowego w Rapperswilu. Lwów: 1913.
  2. a b c Bitwa pod Częstoborowicami (pol.). starostwo.swidnik.pl. [dostęp 2013-01-25].