Bitwa pod Goźlicami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Goźlicami
Czas 23 lutego 1280
Miejsce Goźlice koło Sandomierza
Przyczyna sukcesja po śmierci Bolesława Wstydliwego
Wynik wygrana wojsk polskich
Strony konfliktu
rycerstwo ziemi krakowskiej i sandomierskiej wojska tatarsko-ruskie
Dowódcy
Warsz
Piotr Bogoria
Janusz h.Topór
Lew Halicki
Siły
ok. 600 kilka tysięcy
Straty
nieznane nieznane
brak współrzędnych

Bitwa pod Goźlicami – miała miejsce 23 lutego 1280[1] pod Goźlicami, niedaleko Koprzywnicy, gdzie rycerstwo polskie pod wodzą kasztelana krakowskiego Warsza, wojewody krakowskiego Piotra Bogorii i wojewody sandomierskiego Janusza herbu Topor, rozbiło wojska tatarsko-ruskie księcia halicko-włodzimierskiego Lwa[2].

Okoliczności najazdu[edytuj | edytuj kod]

W 1279 r., po śmierci księcia Bolesława Wstydliwego, dzielnice krakowską i sandomierską objął we władanie książę Leszek Czarny. Wykorzystując fakt zmiany władcy, książę Lew halicki po wejściu w układ wojenny z Tatarami nadczarnomorskimi, którym przewodził wówczas Nogaj, wyprawił się w 1280 r. na ziemię lubelską najprawdopodobniej w celach łupieżczych, lub w celu jej podbicia[3].

Na czele 6000 wojska, posiłkowany przez Tatarów i książąt: łuckiego Mścisława Daniłowicza i wołyńskiego Włodzimierza Wasylkowicza, przekroczył granicę w okolicach Chełma. Rozpoczął oblężenie Sandomierza, lecz główne siły przeprawił przez Wisłę na południe od miasta kierując się na opactwo cysterskie w Koprzywnicy. Jednocześnie Włodzimierz Wasylkowicz nakazał swoim wojom uderzyć na Osiek (jeden z ruskich latopisów podaje informację o zdobytych w tym mieście bogatych łupach i jeńcach)[4].

Rusini zostali ostatecznie rozbici pod Goźlicami przez nieliczne w tym boju rycerstwo sandomierskie i krakowskie liczące znacznie mniej wojów niż siły rusińskie – bo około 600 zbrojnych. 7 marca rycerstwo polskie pod przewodnictwem Leszka Czarnego wyprowadziło wyprawę odwetową, która podeszła pod sam Lwów[2].

Wojsko Leszka Czarnego w cudowny sposób zwycięża księcia Rusi Lwa, który z wielkimi siłami wtargnął do Królestwa Polskiego, ściga go aż do Lwowa, pustosząc Ruś i wraca do domu z ogromnymi łupami.
— Jan Długosz, Jana Długosza kanonika krakowskiego Dziejów polskich ksiąg dwanaście. T. 2, ks. 5, 6, 7, 8, s. 441

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia Polski. Kalendarium dziejów: Pradzieje - 1655, red. A. Nowak, Kraków 2010, s. 160.
  2. a b H. Samsonowicz, Leszek Czarny, [w:] Poczet królów i książąt polskich, red. A. Garlicki, Czytelnik, Warszawa 1998, s. 199.
  3. R. Grodecki, S. Zachorowski, J. Dąbrowski, Dzieje Polski średniowiecznej, t. 1, Universitas-Platan, Kraków 1995, s. 346. ​ISBN 83-7052-230-0
  4. Kroniki staroruskie, wybrał, wstępem i przypisami opatrzył F. Sielicki, PIW, Warszawa 1987, s. 245-246. ​ISBN 83-06-01423-5

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]