Bitwa pod Kesselsdorf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojna o sukcesję austriacką

Małujowice - Chotusice - Dettingen - Tulon - Velletri - Fontenoy - Dobromierz - Soor - Kesselsdorf - Piacenza - Roucoux - Finisterre I - Lauffeldt - Finisterre II

pruscy dragoni z 1745 r.

Bitwa pod Kesselsdorf (bitwa pod Kotliskami) – starcie zbrojne, które miało miejsce 15 grudnia 1745 podczas drugiej wojny śląskiej w ramach szerszych zmagań wojny o sukcesję austriacką.

Po przegranych przez koalicję austriacko-saską bitwach pod Dobromierzem i Soor, król pruski Fryderyk II postanowił zaatakować wojska saskie (sprzymierzone z Austrią) na ich własnym terenie. W związku z tym nakazał armii Leopolda von Anhalt-Dessau wymaszerowanie z Halle do Drezna. Siły Anhalta liczyły 20 000 ludzi, ku nim jako wzmocnienie król wysłał dodatkowych 10 000 żołnierzy. Ogółem siły pruskie składały się z 75 szwadronów kawalerii, 35 batalionów piechoty oraz 33 ciężkich dział.

W pobliżu Drezna pod Kesselsdorfem Prusacy natknęli się na zbliżoną liczebnie 31-32-tysięczną armię saską (39 batalionów piechoty, 58 szwadronów kawalerii oraz 51 dział lekkich i 42 ciężkich)[1] pod dowództwem naturalnego syna Augusta II, Fryderyka Augusta von Rutowskiego[2]. Sprzymierzeni z Sasami Austriacy pod dowództwem ks. Karola Lotaryńskiego w sile 18 tys. ludzi nie wzięli udziału w bitwie.

Pierwsi do boju przystąpili Prusacy, przypuszczając po 14:00 atak na obsadzony przez wojska saskie Kesselsdorf. Dobrze przygotowani do obrony Sasi odrzucili na pozycje wyjściowe trzy bataliony grenadierów i osobisty pułk piechoty ks. Anhalt-Dessau, zadając im przy tym ciężkie straty. Dalszy pościg spowodował konieczność wstrzymania ognia przez saskie baterie w Kesselsdorf, które nie mogły już kontynuować ostrzału, aby nie razić swoich oddziałów.

Sytuację tą wykorzystali Prusacy, rzucając do walki swoją kawalerię, która działając wcześniej na prawym skrzydle wyparła z pola bitwy kawalerię saską[3]. Równocześnie piechota pruska uderzyła na prawe skrzydło i centrum Sasów, którzy również w tym miejscu zostali rozbici, po czym w nieładzie zaczęli uchodzić w stronę Drezna.

Prusacy odnieśli zwycięstwo. Sasi wycofali się w kierunku Drezna, a stamtąd do Pirny, gdzie połączyli się z siłami austriackimi, po czym wspólnie wycofali się do północnych Czech.

Po zwycięstwie Prusacy ruszyli w kierunku Drezna, które zdobyli 17 grudnia. Tego samego dnia na polu bitwy zjawił się Fryderyk II.

Według najbardziej prawdopodobnych informacji, Prusacy stracili około 5000 zabitych, w tym 135 oficerów. Sasi stracili natomiast 3750 zabitych i rannych, a 7000 dostało się do niewoli. W wyniku walki znacznie ucierpiały wsie w rejonie pola walki, według sprawozdania z 21 września 1746 szkody wyrządzone w Kesselsdorf wyniosły 21.840 talarów, w Pennrich 10.036 talarów i 4.391 talarów w Zöllmen. Kesselsdorf ucierpiał najbardziej: niektóre domy zostały spalone, a cały sprzęt rolniczy i gospodarczy oraz cały inwentarz żywy został zabrany przez zwycięzców[1].

Dziesięć dni po bitwie zawarty został układ pokojowy, w którym Maria Teresa zrezygnowała ze Śląska na rzecz Prus[2], a Saksonia zobowiązana została do zapłacenia milionowej kontrybucji.

Bitwa upamiętniona jest niewielkim pomnikiem z 1907 roku, znajdującym się nieopodal gospody w Kesselsdorfie. Ponadto w kościele znajduje się nagrobek saskiego pułkownika Franza Kaspara von Pirch, śmiertelnie rannego w bitwie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Kesselsdorf 1745 – Eine Winterschlacht bei Dresden (niem.).
  2. a b Stanisław Salmonowicz, Fryderyk II, Wrocław [etc.]: Ossolineum, 1985, s. 66, ISBN 83-04-02004-1, OCLC 830182545.
  3. Die größte Schmach der Sachsen

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]